close
تبلیغات در اینترنت
اشنایی با قدرت نظامی اسرائیل
loading...

ارتش جهانی ویکی نظامی

آشنایی با قدرت نظامی اسرائیل مقاله برای تبیین میزان تواناییهای نظامی اسراییل، تنظیم شده است. نویسندة ساختار ارتش اسراییل و ماهیت اهداف تشکیل دهند تفکرات استراتژیک چنین ارتشی را کاملاً در تقابل با دیگر نیروهای نظامی منطقة خاورمیانه تلقی می‌کند. وی در ابتدا به بررسی ویژگیهای…

مشکلات سایت
با سلام

مدتی هست که سایت دچار مشکلاتی بوده از پاک شدن تصاویر و خراب شدن قالب و باز نشدن پست های ایندکس شده در گوگل این مشکلات به دلیل مشکلاتی هست که در تمدید شدن دامین سایت بوجود اومده که ما تا روز های آینده سعی می کنیم اون هارو برطرف کنیم...

با تشکر-مدیریت سایت ارتش جهانی
آخرین ارسال های انجمن
ADMIN بازدید : 1737 چهارشنبه 11 بهمن 1391 نظرات ()

آشنایی با قدرت نظامی اسرائیل
مقاله برای تبیین میزان تواناییهای نظامی اسراییل، تنظیم شده است. نویسندة ساختار ارتش اسراییل و ماهیت اهداف تشکیل دهند تفکرات استراتژیک چنین ارتشی را کاملاً در تقابل با دیگر نیروهای نظامی منطقة خاورمیانه تلقی می‌کند. وی در ابتدا به بررسی ویژگیهای تفکر نظامی اسراییل می‌پردازد و سپس تأثیرات چنین تفکری را بر بخشهای مختلف ارتش اسراییل، به لحاظ تعداد نیروها، حجم تسلیحات و اهمیت استراتژیک آنها، ارزیابی می‌کند و عقیده دارد اسراییل قادر است با توجه به قدرت نظامی خویش به مقابله با تمامی کشورهای عربی منطقه برخیزد، اما استراتژیست‌های اسراییل برای تکمیل بازدارندگی و حفظ تفوق تسلیحاتی و به منظور جبران کمبود تعداد پرسنل نظامی، توجه ویژه‌ای به گسترش توان هسته‌ای و تسلیحات اتمی دارند. به نظر نویسنده، از آنجا که ایالات متحده همواره از دولتهای عربی خواسته است تا در پی دستیابی به سلاحهای هسته‌ای نباشند، دولت اسراییل هرگز به طور رسمی اعلام نخواهد کرد که دارای زرادخانه هسته‌ای است، زیرا ابراز چنین مطلبی در سیاستهای خاورمیانه‌ای ایالات متحده، تأثیری کاملاً منفی برجای خواهد گذاشت و طبعا این رژیم را نیز با فشارهایی مواجه خواهد کرد.
مقدمه
برای اینکه نقش استراتژیک اسراییل در منطقه کامل و تبدیل به ابزاری قدرتمند در خدمت امپریالیسم بین‌الملل «بویژه آمریکا» شود و شریکی کوچک در منافع اقتصادی و استراتژیک امپریالیسم باشد، باید یک نیروی نظامی توانمند در جهت اجرای این اهداف استراتژیک در این کشور به وجود می‌آمد، زیرا یاری گرفتن از نیروی نظامی بیگانه در زمینة تحقق بخشیدن به مراحل مختلف دست‌اندازی به سرزمینها یا مقاومت در برابر دیگر کشورهای عربی، هر بار منافع مستقیم امپریالیسم را با نیروهای ملی عرب مواجه می‌کرد.
یکم. ویژگیهای عام تفکر نظامی اسراییل
فرآیند تأسیس نیروی نظامی اسراییل به نظریة امنیت داخلی اسراییل و این تفکر که برای اجرای اهداف استراتژیک و سیاسی رژیم صهیونیستی باید از نیروی نظامی قدرتمند بهره جست، باز می‌گردد. با توجه به دو اصل برتری کیفی و بازدارندگی که دو اصل اساسی در تفکر نظامی اسراییل می‌باشد و با توجه به این واقعیت که توان کمی نیروهای نظامی عربی بیش از اسراییل می‌باشد، اسراییل تلاش کرد تا ارتش قدرتمندی ایجاد کند که از برتری کیفی سود جوید و بتواند کمبود نیروی انسانی خویش را در برابر برتری اعراب جبران کند. در اسراییل همواره این پیش فرض وجود داشته است که در برابر تجمع نیروی نظامی اعراب از برتری تسلیحاتی استفاده شود، البته چنین پی‌فرضی در طول پنجاه سالی که از تشکیل دولت اسراییل می‌گذرد، عملاً تحقق نیافته است. این کشور در حال حاضر از چنان نیروی نظامی بهره‌مند است که نه تنها توان بازدارندگی همة کشورهای عربی را دارد، بلکه می‌تواند به یک حملة سریع و همه جانبه نیز دست بزند.حمایتهای نظامی فرانسه و بریتانیا در ابتدای تأسیس اسراییل تا جنگ ۱۹۶۷ و سپس حمایتهای همه جانبة آمریکا که تا کنون نیز ادامه دارد در کنار پیشرفت صنایع نظامی داخلی، اسراییل را تبدیل به قدرت برتر تسلیحاتی در سطح منطقه کرده است. سلاحها و تجهیزات نظامی اسراییل به گونه‌ای، در کنار سایر عوامل کمک کننده، انتخاب شده است که ضمن تأمین اصول اساسی اندیشة نظامی اسراییل ـ یعنی برتری کیفی و بازدارندگی ـ در خدمت یک جنگ سریع و کوتاه مدت باشد، زیرا اسراییل به دلیل جمعیت اندک و توان اقتصادی نسبتاً محدود یارای جنگ طولانی مدت را ندارد. اصل «حملة پیشگیرانه» که کاملاً با اصل «جنگ کوتاه مدت» منطبق ممی‌باشد، در واقع این امکان را به اسراییل می‌دهد که ویژگی ژئواستراتژیک «حرکت بر خطوط درونی» را به طور کامل در اختیار گیرد. اسراییل با توجه به موقعیت جغرافیایی خود که از سمت شمال با سوریه و لبنان، از شرق با اردن و از جنوب با مصر همسایگی دارد، می‌تواند سریعتر از دشمنانش تمرکز قوای خود را در جبهه‌های مختلف به وجود آورد. اصول مطرح شده که چارچوب اندیشة نظامی اسراییل را تشکیل می‌دهد پس از جنگ ۱۹۵۶، هدف غایی اسراییل، یعنی استفاده از ازار نظامی جهت کسب اهداف سیاسی را بنیان نهاده است.
دوم. بازتاب اندیشة نظامی بر تاکتیکهای رزم و نظامیگری
در پرتو اصول اندیشة نظامی، اساساً تسلیحات متعارف این کشور بر جنگنده‌های بمب‌افکن و تانک قرار گرفته است. نیروی هوایی با توجه به توان حمله به عمق استراتژیک کشورهای عربی و فلج کردن نیروی هوایی این کشورها، بزرگترین نیروی نظامی اسراییل به شمار می‌آید، ضمن این که جنگنده‌های نیروی هوایی می‌توانند با حملات پیش‌دستانه فرصت را برای تانکها فراهم آوردند تا بتوانند وارد جبهه‌های نبرد شوند و ضمن قطع خطوط ارتباطی دشمن، موقعیتهای دفاعی اعراب را از بین برده و در مراکز فرماندهی پشت جبهه و لجستیک تشویش و اضطراب ایجاد کنند.جنگ ۱۹۶۷، نمونة کاملی از این تاکتیک نظامی اسراییل بود، اما شرایط جنگ ۱۹۷۳ تا حدودی از اتکای مطلق به هواپیما و تانک در اندیشة نظامی اسراییل کاست و همکاری میان تانکها و نیروی زمینی وسیعتر شد. همچنین پیشرفتی کمی و کیفی در صنایع نظامی اسراییل در زمینة ساخت موشکهای ضد تانک و ضد هواپیما و موشکهای بالستیک زمین به زمین پدید آمد. در همین زمان، نیروی دریای اسراییل نیز متحول شد و برای نفوذ در عمق دریای کشورهای عربی توانایی بیشتر یافت. این نیرو برای حمایت از خطوط ارتباطی دریایی اسراییلی در دریای مدیترانه و دریای سرخ و حمله به عمق ساحلی کشورهای عربی اینک کاملاً توانمند است. همچنین اسراییل تقریباً از بدو تأسیس و به طور سری به ساخت سلاحهای هسته‌ای روی آورده است تا بدون نیاز به چتر هسته‌ای خارجی، برتری و بازدارندگی مطلقی نسبت به کشورهای عربی به دست آورد و در بدترین حالات و در کلیة زمانها امنیت خویش را فراهم کند.
سوم. نشانه‌های پیشرفت کنونی تفکر نظامی اسراییل
در درون ساختار نظامی اسراییل در حال حاضر این بحث وجود دارد که تفکر نظامی به سطحی ارتقا یابد که همسان با پیشرفتهای نظامی این رژیم و کشورهای منطقه باشد. البته بخش اعظم چنین بحثهایی به صورت کاملاً محرمانه دنبال می‌شود. در این خصوص، اسحاق مردخای وزیر دفاع اسراییل در ۲۹ ژوئن ۱۹۹۸ اظهار داشت که در درون ساختار نظامی اسراییل اینک گفت و گوهایی در حال جریان است تا اندیشة نظامی اسراییل مدرن گردد و به زودی نتیجه این گفت و گوها و مذاکرات به دولت ارائه خواهد شد. روزنامة هآرتص که این گفته‌های را به چاپ رسانده است، در همین خصوص نوشت، مردخای شجاعت به خرج داد و این موضوع را در پاسخ به سخنان ژنرال ماتان ویلنای (۵۴ساله) که گفته بود اندیشة نظامی اسراییل نیاز به تحول دارد و پاسخگوی مشکلات دفاعی اسراییل نیست، مطرح ساخت. شایان ذکر است که ژنرال ویلنای نامزد تصدی پست ریاست ستاد مشترک ارتش به جای ژنرال امنون لیبکن شاحاک و رقیب ژنرال شائول موفاز (۵۰ ساله) برای رسیدن به این مقام در ۹ جولای ۱۹۹۸ بود. این روزنامه در ادامه افزوده بود: «ارتش اسراییل در آستانة از دست دادن توان نیروی ضربتی خویش به خاطر کهنگی اندیشة نظامی و فرسودگی تجهیزات جنگی است.» جوهر گفته‌های ویلنای حاوی نکتة جدیدی نیست، زیرا پیش از این نیز ژنرال بازنشسته «اسراییل تال»، مشاورز وزیر دفاع و فرمانده سابق یگان زرق پوش، قبل و بعد از جنگ ۱۹۶۷ و فرماندهی که در این جنگ نقش بارزی در جبهة مصر ایفا کرد و تحولی در شیوه‌های جنگی پدید آورد، و به دنبال وی، کارشناسان دیگری نظیر ژنرال اسحاق بن اسراییل نیز اظهار کردند که اینک در عصر موشکهای دوربردد قرار داریم و اسراییل در معرض حملات موشکی از سوی کشورهای عربی و اسلامی که مرز مشترکی با اسراییل ندارند قرار گرفته است و لذا تحول اندیشة نظامی، که توسط بن گوریون وایگال آلون و شرکایشان در زمان تدسیس ارتش دفاعی اسراییل، شکل گرفته است، ضروری به نظر می‌رسد. هر چند وضعیت مردم شناختی و توازن قوا در منطقه به شکل سابق باقی مانده است، ولی پیشگامان اندیشة نظامی اسراییل برای تدوین چنین اندیشه‌ای متأثر از جنگهای ۱۹۴۸ و جنگ جهانی دوم بودند.»این روزنامه می‌افزاید: «برای اسراییل کماکان بازدارندگی اهمیتی حیاتی دارد. به عبارت دیگر، هنوز به اطلاعات و نیروی هوایی تأکید می‌شود هر چند که به توازن میان نیروهای مختلف نظامی نیز توجه بیشتری شده است، یعنی ایجاد ساختاری دفاعی متشکل از موشکهای بالستیک، موشکهای میان برد، هواپیماها، سیستمهای پیشرفتة دریایی و زمینی در کنار تجهیزات لجستیک که این توان دفاعی را حفظ کند.» به عبارت دیگر، تعیین نسبتی جدید در توازن میان نیروهای مختلف ارتش اسراییل به جای نسبت کنونی و توجه بیشتر به تانک، زره پوش و نفربر مدّنظر قرار گرفته است. روزنامة مزبور، تفکرات موافق با تحول اندیشة نظامی سنتی اسراییل را این چنین مطرح می‌کند: «در این تغییرات مطرح شده به معادلات در «حمله در مقابل دفاع» و «آتش توپخانه در برار مانور» توجه شده است. همچنین به این واقعیت که برای به خدمت گرفتن سلاحهای پیشرفته و گران‌قیمت آمریکای، دلارهای کافی موجود نمی‌باشد و کسری بودجة زیادی برای گسترش و تقویت سلاحها و وسایل دفاعی سرّی اسراییل به چشم می‌خورد، توجه ویژه‌ای شده است. دولت، وزیر دفاع و رییس ستاد مشترک برای اتخاذ تصمیماتی که اولویتهای مربوط به دگرگونی و تحول نیروهای مسلح را تعیین کند، مسئولیت دارند.» این روزنامه جهت توضیح مسئولیت دولت اسراییل مبنی بر اینکه اسحاق مردخای وزیر دفاع و نتانیاهو، نخست‌وزیر [سابق.م] باید به اجرای این تحولات توجه کنند، نوشت: «آنها می‌توانند سیاست صلحی را در پیش گیرند که دولتهای مخالف را از اردوگاه، دشمن خارج کند و سپس با استفاده از موقعیت، فرصتهای تقویت ارتش دفاعی اسراییل افزایش یابد. همین روزنامه در مقالة دیگری که تحت عنوان «نقشة تدافعی جدید در حال دیدن روشنایی است» در همان روز به چاپ رسانده بود، اعلام کرد که فرماندهان سازمان نظامی اسراییل مرحلة نخست نقشة کلّی تحول استراتژی دفاعی دولت عبری، یعنی اندیشة نظامی را که از ژانویة ۱۹۹۸، در جلسات گفت و گوی سرّی که توسط دیوید عفری معاون اول وزیر دفاع در امارات افال واقع در مرکز اسراییل ترتیب یافته بود، به اتمام رساندند. در پایان مرحلة نخست این گفت و گوها، سندی تهیّه شده است که الگوهای پایه‌ای پیشنهادی برای استراتژیی دفاعی اسراییل را مطرح می‌کند و اخیراً اسحاق مردخای با آن موافقت کرده است. بر پایه این سند پنج گروه کاری تشکیل شده است؛ دو گروه برای بحث و بررسی مسایل ژئوپلیتیک بین‌الملل مثل پایان جنگ سرد و مشکلات خاورمیانه و سه گروه دیگر برای بحث و بررسی مسایل داخلی اسراییل نظیر نیروهای مسلح و تحولات اقتصادی و اجتماعی اسراییل.در ادامة مطالب مذکور، دیوید عفری، معاون اول وزیر دفاع ابراز کرد: «از ابتدای این دهه، تغییرات عمیقی نظیر پایان جنگ سرد، جنگ خلیج فارس، حمله با موشکهای زمین به زمین به اسراییل و عملیات صلح خاورمیانه به وقوع پیوسته است، این تحولات نه تنها باعث مدرنیزه کردن استراتژی دفاعی اسراییل شده است، بلکه ساختار چنین استراتژی را نیز دگرگون کرده است.»در ۵ جولای ۱۹۹۸، روزنامة اورشلیم پست نوشت، ژنرال «اسراییل تال» در یکی از گردهماییهای کنفرانس مشورتی گفته است: «اسراییل باید از توان خویش برای حمله به دشمنانش و همچنین برای انتخاب حملة پیشگیرانه و استفاده از آن، محافظت کند.» شایان ذکر است که این ژنرال اسراییلی اندیشة رزم با نیروی همة تانکها را که به نقش مستقل نیروی تانکها توجه می‌کند، در تاکتیکهای نظامی معاصر مطرح کرده است. وی از ۱ نوامبر ۱۹۶۴ فرماندهی نیروهای زره‌پوش را در اختیار داشت و پس از جنگ ۱۹۶۷ به فرماندهی ارتش اسراییل منصوب شد.این روزنامه می‌افزاید، تال در همین کنفرانس اظهار کرده است که اختصاص بودجة کلان از سوی دولت جهت ساخت موشکهای تدافعی «آرو» به منظور ایجاد سپری بزرگ در مقابل ضد موشکهای بالستیک دشمن با نیازهای دفاعی کشور همخوانی ندارد. اورشلیم پست به نقل از تال می‌نویسد: «یکی از مسایلی که باعث نگرانی من شده است، این است که تصمیم‌گیرندگان سیاسی کشور کاملاً معتقدند که دفاع قویتر از حمله است. این اعتقاد خطرناکی است. اعراب می‌توانند وضعیت دفاعی خویش را تحمل کنند، ولی ما نمی‌توانیم، زیرا نیروهای ذخیرة کافی برای چنین منظوری در اختیار نداریم.» وی با اشاره به اهمیت متحول کردن تانکهای اسراییلی «میرکاوا» گفت: «تنها تکیه به نیروی هوایی در جنگهای آینده امری بسیار خطرناک است. در جنگ ۱۹۷۳، نیروی هوایی در هفتمین روز جنگ تقریباً از کار افتاد، در حالی که تانکها توانستند در میان نیروهای مصری نفوذ کنند.»در آخرین هفتة سال ۱۹۹۸ کارگاهی متشکل از ۱۵ ژنرال برای بررسی نتایج کمیسیون ۳۱ نفرة کنفرانس مشورتی برای مدت سه روز تشکیل گردید و تصمیمات متعددی در خصوص تحول اندیشة امنیت و ساختار ارتش اسراییل برای ورود به قرن بیست و یکم گرفته شد.
ژنرال شائول موفاز رییس ستاد مشترک ارتش در ۱۲ ژانویة ۱۹۹۹ به طور خلاصه این تصمیمات را این چنین اعلام کرد:
۱. کاهش تعداد نیروهای ذخیره؛
افزایش نیروهای اصلی جهت آمادگی بیشتر برای مقابله با هر حملة ناگهانی که در آن از موشکهای بالستیک استفاده شود؛لغو ۲۰۰۰ شغل دایمی در ارتش که شامل ۸ درجة ژنرالی و ۲۰ درجة سرهنگی می‌شود، تا از این طریق بودجة لازم برای تهیة سلاح و ابزارهای پیشرفته فراهم گردد و ارتش از حجم کمتر و توان بیشتری برخوردار شود و بتواند موشکهای ضد موشک بالستیک مجهزی را تهیه نماید؛فرماندهی نیروهای زمینی مسئولیت ارتش زمینی را در کلیه زمینه‌های تمرینی و ساماندهی بر عهده می‌گیرد و بر مراکز فرماندهی دیگر مناطق کشور اشراف و اهداف داشت تا ریاست ستاد مشترک بتواند در ایجاد هماهنگی بین بخشهای مختلف نیروهای مسلح و اجرای مأموریتهای استراتژیک و متحول کردن اندیشة نظامی، فراغت بیشتری داشته باشد.از همین اندک اطلاعاتی که مطبوعات اسراییل دربارة تحولات اندیشة نظامی درج کرده‌اند، می‌توان فهمید که اندیشة نظامی جدید این کشور با شرایط و تحولات منطقه‌ای و بین‌المللی پس از جنگ سرد، حملة موشکی عراق به اسراییل در جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱ و تحولات مربوط به عملیات صلح خاورمیانه از سوی کشورهای عربی، کاملاً همخوانی دارد، اما با توجه به اختلاف نظر موجود میان طرفداران نظریه‌های امنیتی پیشین که هنوز قدرت را در ارتش اسراییل در اختیار دارند و طرفداران اندیشة نظامی جدید، هنوز تحولات و تفاوتهای به وقوع پیوسته، مشخص نشده است. در واقع این اختلاف نظرها پس از جنگ ۱۹۷۳ آغاز شد و در توازن میان بخشهای مختلف ارتش اسراییل تأثیر گذاشت، به طوری که حجم و نقش نیروهای پیادة مکانیزه توپخانة نیروی زمینی افزایش یافت، اما کماکان این مسئله که اساساً ارتش اسراییل متکی به نقش اساسی تانکها می‌باشد، محفوظ باقی ماند. ضمن اینکه حجم و مدل تجهیزات دفاع ضد تانک و هواپیما و اخیراً ضد موشکهای بالستیک نیز افزایش پیدا کرده و موشکهای بالستیکی نیز در انواع مختلف وارد تسلیحات اسراییل شده است. همچنین به خرید جنگنده پیشرفته‌های نظیر «اف ـ ۱۵» و زیردریایی و کشتیهای جنگی برای متحول کردن نیروی دریایی توجه شده است. با این وصف، هنوز اعتقاد داریم که اندیة نظامی اسراییل نمی‌تواند به طور اساسی از یک نیروی دفاعی به یک نیروی تهاجمی تغییر یابد، زیرا چنین تغییری با تواناییهای استراتژیک اسراییل در تناقض می‌باشد، ضمن اینکه با اهداف سیاسی و دلیل اصلی تأسیس چنین دولتی در قلب جهان عرب نیز در تعارض خواهد بود. سخنانی هم که از طریق رسانه‌های گروهی درز پیدا کرده است، هراس این رژیم را از تسلیحاتی همچون موشکهای بالستیک سوریه، مصر و ایران نشان می‌دهد. به همین دلیل، بخش اعظم تلاشهای فنی و پولی اسراییل با همکاری کامل ایالات متحدة امریکا صرف ایجاد تشکیلات وسیعی از موشکهای ضد موشک و هواپیماهای بدون خلبانی که قادر به کشف پرتاب هر نوع موشک بالستیکی و نابود کردن آن در بالای سر پرتاب کنندگان موشک و فعالیتهایی از این قبیل می‌شود. در همین زمینه، اسراییل با همکاری ایالات متحدة امریکا کوشش می‌کند تا سلاحی لیزری برای مقابله با موشکهای «کاتیوشا» که مقاومت ملی لبنان از آن برای جلوگیری از حملات اسراییل عیه شهروندان لبنانی استفاده می‌کند، تهیّه و تولید کند. در ادامه به صورت خلاصه بخشهای مختلف نیروی نظامی اسراییل را مورد مداقه قرار خواهیم داد.
یکم. نیروی زمینی اسراییل
این نیرو دارای ۱۳۴ هزار سرباز آمادة رزم (مرد و زن) می‌باشد که در سه لشگر تقسیم شده‌اند، البته در زمان آماده‌باش کامل و شرایط جنگی نیروی ذخیره و تعداد لشگرها افزایش می‌یابد. نیروی متشکل از ۳۶۵ هزار سرباز (مرد و زن) می‌باشد که همگی آنها ظرف مدت ۴۸ الی ۷۲ ساعت آماده خواهند بود. به عبارت دیگر تعداد نیروهای زمینی اسراییل، در حدود پانصد هزار نفر می‌باشد وحتی می‌تواند به ششصد هزار نفر نیز برسد.
۱. نیروی زرهی
۲/۶۲ درصد از نیروی زمینی در اختیار نیروی زرهی است و این امر بیانگر اهمیت این نیرو می‌باشد. ارتش اسراییل دارای ۵۴۰۰ تا ۵۵۰۰ تانک است در حالی که ارتش سوریه ۴۶۰۰ تانک در اختیار دارد. اگر بخواهیم در مقام مقایسه با ارتش این رژیم، ارتش مصر را در نظر آوریم، خواهیم دید که ۶/۴۴ درصد از ارتش مصر را نیروهای زرهی در اختیار دارند و این نیروهای زرهی در اختیار دارند و این نیروهای در حدود ۳۶۵۰ تانک در اختیار دارند و این امر بیانگر ضعف ارتش مصر در مقابل ارتش سوریه و اسراییل و اهمیت استفادة وسیع از تانک در اندیشة نظامی اسراییل است.
۲. نیروی پیاده مکانیزه
اسراییل دارای ۹۵۰۰ نفر بر جنگی در اندازه‌ها و مدلهای مختلف است در حالی که ارتش سوریه ۳۷۵۰ و ارتش مصر ۳۹۰۴ نفربر در اختیار دارند. به عبارت دیگر، تفاوتی ۲۵۰ درصدی میان تجهیزات ترابری ارتش اسراییل با ارتش سوریه و ۲۴۳ درصدی با ارتش مصر به چشم می‌خورد که این امر بیانگر اهمیت لجستیک در تفکر نظامی اسراییل می‌باشد.
۳. توپخانه
بیش از ۱۸۱۰ توپخانة میدانی و هاوتزر در اختیار نیروی زمینی این رژیم می‌باشد. در جنگ ۱۹۷۳ زمانی که نیروی هوایی اسراییل نتوانست از آتش خود جهت حمایت از نیروی زمینی استفاه کند، آتش توپخانة مصر و سوریه برتری قابل ملاحظه‌ای نسبت به نیروی زمینی اسراییل یافت. از آن پس ارتش صهیونیستی نسبت به افزایش کیفی و کمّی توپخانه توجه بیشتری نشان داد، به طوری که هم اینک حجم این توپخانه ۲۲ درصد بیشتر از توپخانه‌های سوریه و مصر می‌باشد.
۴. خمپاره‌اندازها
خمپاره‌اندازها از جنگ ۱۹۴۸ تا کنون نقش مهمی در ارتش اسراییل داشته‌اند، زیرا طرز استفادة آنها آسان و در عین حال ارزان قیمت هستند، در تمامی شرایط قابل استفاده است، به راحتی به کار می‌افتد و نیروهای پیاده می‌توانند به سرعت از آنها استفاده کنند، ضمن اینکه ساخت آنها هزینة زیادی در بر ندارد. هم اکنون ارتش اسراییل دارای ۲۷۴۰ خمپاره‌انداز سنگین می باشد، ۱۶۰۰ خمپاره‌انداز ۸۱ میلی‌متری، ۹۰۰ خمپاره‌انداز ۱۲۰ میلی‌متری، ۲۴۰ خمپاره‌انداز ۱۶۰ میلی‌متری، در حدود پنج‌هزار خمپاره‌انداز ۶۰ و ۵۲ میلی‌متری نیز در اختیار این ارتش می‌باشد.
۵. موشکها
تا قبل از جنگ ۱۹۷۳ و با توجه به اینکه اندیشة نظامی اسراییل مبتنی بر اتکا به تانک و هواپیما بود، توجه چندانی به موشکهای ضد تانک نمی شد، اما در جنگ سال ۱۹۷۳ ارتشهای سوریه و مصر با قدرت و شدت بالایی از موشکهای ضد تانک برای از کار انداختن تانکهای اسراییلی استفاده کردند و موفقیت مطلوبی نیز به دست آوردند. این موفقیت نه تنها در تاریخ جنگهای اعراب و اسراییل بلکه در تاریخ جنگهای مدرن نیز بی‌نظیر بود. از آن پس اسراییل به اهمیت موشکهای ضد تانک پی‌برد به طوری که در حال حاضر ارتش آن دارای ۳۲۰۰ سکوی پرتاپ موشکهای آمریکایی «بی جی ام ـ ۷۱ تاو» و «تاو ـ ۲» و ۱۸ هزار موشک می‌باشد. همچنین در حدود ۲۰۰۰ پرتابگر موشک آمریکایی در آسوان و تعداد بسیاری از سکوهای پرتاب اسراییلی ماپاتس که نمونه‌ای از موشک‌های آمریکایی «تاو» می‌باشد و توسط اسراییل در سال ۱۹۸۴ طراحی و ساخته شده و با اشعة لیزر کار می‌کند، در اختیار ارتش اسراییل قرار گرفته است. تعداد و مدل موشکهای ارتش اسراییل بسیار زیاد و متنوع می باشد، اما آمار دقیقی از آنها در دسترس نیست.
۶. موشکهای ضد هواپیما و بالستیک
تا جنگ ۱۹۷۳، ارتش اسراییل به دفاع پدافندی خود چه از لحاظ کمیت و چه از لحاظ کیفیت توجهی نشان نمی‌داد و معتقد بود هواپیماهای جنگنده بهترین وسیله برای مقابله با هواپیماهای دشمن می‌باشد. اما پس از تجربة جنگ ۱۹۷۳، این ارتش به دفاع پدافندی توجهی ویژه نشان داد، به طوری که در سال ۱۹۹۷، ۱۷ باطری موشکهای «ام ای ام ـ ۲۳ هاوک» ضد هواپیما که ساخت آمریکا می‌باشد، در اختیار ارتش اسراییل قرار گرفت، در حال حاضر ۱۰۲ سکوی پرتاب همراه با ۳۰۶ موشک آمادة پرتاب است، البته به غیر از این موارد، ۹۰۰ الی ۱۰۰۰ موشک ذخیره نیز در اختیار دارد.همچنین چهار باطری موشک مدل «پاک ـ ۲» معروف به تام «پاتریوت» نیز که باز هم آمریکایی است در خدمت ارتش اسراییل قرار گرفته است. این موشکهای دوربرد و ضد هواپیما، موشکهای بالستیک و موشکهای کروز هستند. برای موشکهای پاتریوت، ۱۶ سکوی پرتاب متحرک ۶۴ موشک آمادة پرتاب وجود دارد، ضمن اینکه ۱۲۸ موشک دیگر نیز آماده پرتاب است که فعلاً به صورت ذخیره نگهداری می‌شود، اما با توجه به نتایج پرتاب این موشکها در جنگ ۱۹۹۱ خلیج فارس، عملکرد این موشکها چندان رضایتبخش نیست و به همین دلیل در حال حاضر آمریکا در تلاش است تا نمونه‌ای پیشرفته‌تر تحت نام «پاک ـ ۳» ارایه کند. بجز موارد مذکور، هشت باطری موشکهای ضد هواپیماهای در حال پرواز در ارتفاع پایین نیز که با اشعة مادون قرمز کار می‌کند و ساخت آمریکا می‌باشد، در اختیار ارتش اسراییل قرار دارد. مدل این موشکها «ام ـ ۴۸ الف ۱ چاپارال» می‌باشد و ۴۸ سکوی چهارگانه با ۱۹۲ موشک آمادة شلیک است. تعداد این موشکها در ارتش اسراییل در حدود ۱۱۵۲ موشک می‌باشد.اسراییل از سال ۱۹۹۲ با مشارکت فنی و مالی ایالات متحده در حال ساخت یک مدل موشک ضد موشک جدید به نام «آرو» می‌باشد. حداکثر برد این موشک ۵۰۰ کیلومتر است تا بتواند در دورترین فاصله از اسراییل موشکهای بالستیک حمله کننده به آن را هدف قرار دهد. البته بدون کمک از طریق ارتباط میان ماهواره‌های امریکایی به سیستم هشدار سریع اسراییل، نمی‌توان در زمان مناسب در مقابل موشکهای بالستیک حمل کنندة به اسراییل قرار گرفت. این رژیم برای اینکه بتواند توان دفاع موشکی خود را بالا ببرد، از ایالات متحده درخواست کرده است تا هر چه سریعتر مدل پیشرفته «آروـ۲» را به مرحلة ساخت برساند. قرار بود اسراییل در آوریل ۱۹۹۸ دو باطری موشک «آروـ۲» را دریافت کند، اما دولت اسراییل در خواست کرد که یک باطری دیگر نیز اضافه شود، با توجه به هزینة ۱۵۰ میلیون دلاری ساخت این باطریها و در پرتو اانتشار وسیع موشکهای بالستیک در سطح منطقه، ایالات متحده تصمیم گرفته است بخشی از هزینه‌های ساخت باطری سوم را تقبّل نماید.یک پروژة مشترک دیگر میان اسراییل و ایالات متحده برای ساخت موشک ضد موشک کاتیوشا که از سوی مقاومت ملی لبنان به عنوان پاسخی به حملات اسراییل علیه شهروندان لبنانی مورد استفاده قرار می‌گیرد، در حال پیگیری است. نام این پروژه «ناتیلوس» است. توپخانة اسراییل نیز متعدد و متنوع می‌باشد. یکی از مدلهای این توپخانه « ام ـ ۱۶۳ فالکون» است و مدل دیگر «شیلکا» می‌باشد که مدل اخیر در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شده است و ارتش اسراییل تعدادی از آنها را طی جنگ ۱۹۷۳ و اشغال جنوب لبنان در ۱۹۸۲ به دست آورد. آزمایشهای نشان داد که توپ «شلیکا» از فالکن آمریکایی بهتر است و قدرت نشانه‌گیری آن بالاتر می‌باشد. نوع دیگری از موشکها به نام «آدامز» که ساخت اسراییل، به تعداد بیشماری در اختیار ارتش قرار گرفته است. این موشکها بسیار سبک‌وزن هستند و در زمرة نادر موشکهای زمین به هوا می‌باشند که حتی می‌توان آنها را در پشت یک خودروی مسطح مثل جیپ یا وانت‌بار قرار داد و شلیک کرد. این موشکها به طور عمودی و برای ارتفاعات پایین مورد استفاده قرار می‌گیرند. همچنین تعداد سه هزار موشک «رد آی» که بر روی شانه حمل و به وسیلة دوربین چشمی مادون قرمز جهت‌گیری می‌شوند، در خدمت این ارتش می‌باشد. این موشکها ساخت امریکاست و برای مقابله با موشک روسی (سام ـ ۷) ساخته شده و بعد از جنگ ۱۹۷۳ به ارتش این رژیم تحویل شده است. همچنین موشکهای معروف به «استینگر» که پیش از این به «رد آی ـ ۲» معروف بود و نمونة پیشرفته‌تری از آن به شمار می‌آید به تعداد نامشخصی در اختیار اسراییل قرار گرفته است.بدین ترتیب اهمیت تسلیحات دفاع هوایی، چه موشکهای ضد هواپیما و چه ضد موشکهای بالستیک، از بعد از جنگ ۱۹۷۳ برای ارتش اسراییل مشخص می‌شود. با وجود این، هواپیماهای جنگنده کماکان ابزار اصلی دفاع هوایی علیه جنگنده‌های دیگر کشورها به شمار می‌آید، گر چه نقش دفاعی هواپیماها بعد از جنگ ۱۹۷۳ به ارتش این رژیم تحویل شده است. همچنین موشکهای معروف به «استینگر» که پیش از این به «ردآی ـ ۲» معروف بود و نمونة پیشرفته‌تری از آن به شمار می‌آید به تعداد نامشخصی در اختیار اسراییل قرار گرفته است.بدین ترتیب اهمیت تسلیحات دفاع هوایی، چه موشکهای ضدهواپیما و چه ضدموشکهای بالستیک، از بعد از جنگ ۱۹۷۳ برای ارتش اسراییل مشخص می‌شود. با وجود این، هواپیماهای جنگنده کماکان ابزار اصلی دفاع هوایی علیه جنگنده‌های دیگر کشورها به شمار می‌آید، گر چه نقش دفاعی هواپیماها بعد از جنگ ۱۹۷۳ کمتر شده است. بد نیست مقایسه‌ای میان تسلیحات دفاع هوایی کشورهای عربی مثل مصر و سوریه با این رژیم ارایه بدهیم. به عنوان مثال، دفاع هوایی سوریه دارای حدود ۱۳۰ باطری سام ۲و۳و۶ [۵۰ باطری سام ۶]، ۸ باطری سام ـ ۵، ۱۵ باطری سام ـ ۸، ۲۴ باطری سام ـ ۹ و ۹ باطری سام ـ ۱۳ می‌باشد.
. موشکهای بالستیک (زمین به زمین)
در حال حاضر سه مدل موشک بالستیکی تاکتیکی ـ عملیاتی در ارتش اسراییل موجود دارد. در این میان ۲۷ سکوی پرتاب موشکهای زمین به زمین تاکتیکی از نوع «م ج م ـ ۵۲ سی لانس» ساخت امریکا با قابلیت استفاده از کلاهکهای متعارف یا خوشه‌ای به وزن ۴۵۴ کیلوگرم در این ارتش وجود دارد. با استفاده از این کلاهکها، موشک می‌تواند حداکثرمسافتی معادل ۷۲ کیلومتر را طی کند، اما اگر از یک کلاهک هسته‌ای با توان ۱۰ کیلویی در رأس این موشکها استفاده شود این مسافت به ۱۲۰ تا ۱۳۰ کیلومتر خواهد رسید. کارشناسان نظامی غربی معتقدند تعمیرات و بازسازی صحیح موشکهای «لانس» و دقت در حفاظت از تجهیزات الکترونیکی آن باعث می‌شود تا این موشکها بتوانند به خوبی از نیروهای نظامی پرتحرک حمایت کنند و یا اینکه هدفهای بزرگی نظیر شهرها، پایگاهها، فرودگاهها و صایع زیربنایی اقتصادی را مورد اصابت قرار دهند.نوع دوم موشکهای بالستیکی که در اختیار ارتش اسراییل می‌باشد، موشکهای «جریکو ـ ۱» فرانسوی می‌باشد که در سال ۱۹۶۵ در صحرای شمال آفریقا مورد آزمایش قرار گرفت. فرانسه تا قبل از اعمال تحریم نظامی پس از جنگ ۱۹۶۷ در حدود ۱۴ موشک به اسراییل فروخت و از آن به بعد اسراییل خود مبادرت به تولید این نوع از موشکها کرد. یکی از کارشناسان آمریکایی برآورد کرده است که اسراییل سالانه بین ۶۰ تا ۸۰ موشک «جریکوـ۱» تولید می‌کند. گفته می‌شود این موشک بردی در حدود ۴۸۲ تا ۵۶۳ کیلومتر دارد و قادر به حمل کلاهک هسته‌ای متعارف می‌باشد. نوع سوم موشکهای بالستیک اسراییل «جریکو ـ ۲» می‌باشد که در داخل ساخته شده است و مدل پیشرفته‌ای از «جریکو ـ ۱» به شمار می‌آید. این نوع موشکها از سال ۱۹۸۱ در اختیار ارتش اسراییل قرار گرفت. اسراییل در مه ۱۹۸۷ این موشک را مورد آزمایش سری قرار داد که موشک با طی مسافتی معادل ۸۵۰ کیلومتر در دریای مدیترانه در جنوب جزیرة کرت فرو افتاد، پس از آن ازمایش دوم در ژانویة ۱۹۸۸ انجام شد. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۸ رژیم صهیونیستی اولین ماهوارة خود را به نام (افق ـ ۱) با استفاده از نوع پیشرفته و دو مرحله‌ای موشک «جریکو ـ ۲» پرتاب کرد و در ۵ آوریل ۱۹۹۵ سومین ماهوارة (افق ـ ۳) خود را پرتاب کرد. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۹ سومین آزایش موشکی خود را انجام داد که در این آزمایش، موشک از نقطه‌ای واقع در نزدیکی شهر قدس پرتاب شد و پس از عبور از قسمت وسیعی از دریای مدیترانه در ۴۰۰ کیلومتری شمال شهر بنغازی لیبی و درون دریا فرود آمد و بدین ترتیب مسافتی در حدود ۱۳۰۰ کیلومتر را طی کرد. منابع اطلاعاتی آمریکا بر این باورند که حداکثر برد موشک «جریکو ـ ۲» در حدود ۱۵۰۰ کیلومتر می‌باشد و اسراییل در حدود یکصد موشک از این نوع تولید کرده است. گفته می‌شود این موشک نیز قادر به حمل کلاهکهای هسته‌ای ۳۴۰ کیلوگرمی و کلاهکهای متعارف می‌باشد. مجلة جینز اینتلیجنس ریویو در سال ۱۹۹۷ گزارش کرد که در حدود ۱۵۰ کلاهک هسته‌ای و ۵۰ موشک «جریکو ـ ۲» در پایگاه هوایی اسراییلی «زکریا» واقع در جنوب شرقی تل‌آویو، انبار شده است. روزنامة اورشلیم پست در خبری که در ۳ جولای ۱۹۹۸ منتشر کرد، نوشت موشک «جریکو ـ ۳» دارای برد ۵ هزار کیلومتر و کلاهک هسته‌ای به وزن یک تن می‌باشد.
دوم. نیروی هوایی اسراییل
نیروی هوایی اسراییل در واقع بدنة اصلی ساختار نظامی آن را تشکیل می‌دهد. با توجه به اندیشة نظامی هجومی این رژیم که بر مبنای بازدارندگی و برتری کیفی استوار می‌باشد، می‌توان سه رکن اصلی این اندیشه را این چنین معرفی کرد؛
۱٫ توان حمله به عمق استراتژیک عربی جهت فلج کردن توان نیروی هوایی عربی و سپس وارد آوردن ضربات متعدد به نیروی زمینی در جبهه‌های نبرد؛
حمایت پیوسته از نیروهای زمینی و زرهی برپایة تاکتیک دوگانة «هواپیما ـ تانک»؛ اعمال یک دفاع هوایی فعال در عمق استراتژیک اسراییل با استفاده از جنگنده‌های دفاعی به عنوان بهترین وسیله جهت‌ جلوگیری از حملات هوایی دشمن.با توجه به گزارش میلیتاری بالانس، ۹۸ـ۱۹۹۷، تعداد نیروی انسانی فعال در نیروی هوایی اسراییل ۳۲ هزار نفر و مجموع این نیرو به انضمام نیروهای ذخیره به ۳۷ هزار نفر می‌رسد که در این میان ۲۱۸۰۰ نفر در گروههای دفاع هوایی مشغول به کار هستند، ضمن اینکه تعداد هواپیماهای آماده به خدمت ۴۴۸ هواپیما و تعداد هواپیماهای ذخیره ۲۵۰ هواپیما می باشد. همچنین ۱۳۰ هلیکوپتر مسلح در این نیرو حضور دارد. در شرایط عادی، ساعت پرواز سالانة خلبانان اصلی ۱۹۰ ساعت و خلبانان ذخیره ۷۵ ساعت می‌باشد.در کنفرانس مشورتی نیروی هوایی که در ژوئن و ژوئییة ۱۹۹۸ به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس نیروی هوایی اسراییل و به عنوان «نیروی هوایی: نگاهی به آینده» تشکیل شد، اسحاق مردخای وزیر دفاع گفت: «علی‌رغم هزینه‌های بالای آموزش باید تعداد خلبانان نسبت به هواپیما تغییر کند، باید خلبانان بیشتری به خدمت بگیریم تا شرایط رزمی کاملا حفظ شود و بتوان از هواپیما به دفعات استفاده کرد.» ژنرال ایتان بن الیاهو، فرمانده نیروی هوایی نیز طی گفت و گو با روزنامة اورشلیم پست که در ۱ جولای ۱۹۹۸ به چاپ رسید، گفت: «نسبت میان کادر پروازی و هواپیما طی سالیان گذشته کم شده است و به خدمت گرفتن خلبانان بیشتر یک امتیاز مثبت محسوب می‌گردد، ولی هزینة آموزش خلبانان بسیار زیاد است. بدون شک وزیر دفاع می‌تواند در خواست خلبانان بیشتری برای هر هواپیما کند، ولی بودجه نیز باید افزایش یابد، زیرا تعداد خلبانان بیشتر به معنی فعالیت هوایی و ساعت پروازی بیشتری خواهد بود و این امر هزینه بر می‌باشد و باید تعادلی میان بخشهای دیگر نیروی هوایی نیز پدید آوریم.» این روزنامه افزوده است که در حال حاضر نیروی هوایی اسراییل می‌تواند در طول شبانه روز و در شرایط مختلف جوی فعالیت رزمی کند، ولی تعداد خلبانان نسبت به هواپیماها در این کشور از دیگر کشورها کمتر است. به نوشتة مجلة جینز اینتلیجنس ریویو نیروی هوایی اسراییل در صدد است تا میانگین پرواز هر هواپیمای خود را در طی یک شبانه روز به ۴ الی ۷ پرواز برساند، این در حالی است که میانگین پرواز هواپیماهای آمریکایی درطول جنگ خلیج فارس ۲/۱ برابر این میانگین است. در حالی که میانگین پرواز هواپیماهای کشورهای عربی در جنگهای گذشته کمتر از یک پرواز در روز بوده است. با این حال هنوز در اسراییل نسبت به موشکهای بالستیک زمین به زمین کشورهای همجوار بیم و اضطراب به چشم می‌خورد. برپایة گزارش روزنامة اورشلیم پست مورخ ۲ جولای ۱۹۹۸، دیوید عفری مشاور ویژة وزیر دفاع، یکی از عالی‌ رتبه‌ترین فرماندهان نیروی هوایی و معاون سابق رییس ستاد مشترک در کنفرانس مشورتی روز ۱ جولای ۱۹۹۸ گفته است: «برتری هوایی اسراییل با توجه به وجود موشکهای زمین به زمین هفت کشور همسایه، دیگر یک بازدارندگی فعال به شمار نمی‌آید. نیروی هوایی اسراییل در زمان حمله یک نیروی برتر قلمداد می‌شود، ولی در حالات دفاعی اگر بازدارندة مناسبی در اختیار این نیرو برای مقابله با تهدیدات موشکهای زمین به زمین وجود نداشته باشد از اهمیت نیروی هوایی کاسته خواهد. باید هواپیماهای ما قادر باشند تا در اولین دقایق پرتاب موشکهای بالستیکی به مقابله با آنها بروند.» عفری پنج راه حل برای حمایت اسراییل از موشکهای بالستیک ارائه کرده است که این راه حلها عبارتند از: اطلاعات سریع، هشدار آنی، دفاع شهری، دفاع مثبت و مقابله در زمان پرتاب موشک. راه حل اخیر، عامل تهدید کشورهای پرتابگر موشکهای بالستیک مجهز به کلاهکهای شیمایی یا بیولوژیک خواهد بود، زیرا این موشکها بر فراز سر پرتاب‌کنندگانش فرود خواهد آمد.» وی سپس توضیح داد که تا کنون هواپیمایی که بتواند در برابر موشکهای بالستیک قرار گیرد ساخته نشده است، ولی ایالات متحده در حال ساخت یک دستگاه لیزری است که دارای توانی معادل دو مگا وات می‌باشد و در جلو هواپیماهای حمل و نقل بویینگ ۷۴۷ ـ ۹۰۰ اف قرار می‌گیرد و می‌توان با استفاده از این لیزر موشکهای بالستیکی را که شلیک می‌شوند، نابود کرد. البته نیروی هوایی آمریکایی در ژوئن ۱۹۹۸، اولین آزمایش لیزری موفق در این خصوص را انجام داد. روزنامة اورشلیم پست در خاتمة مقاله خود می‌نویسد، برخی کارشناسان اسراییل معتقدند که تنها راه حل این رژیم در حال حاضر استفاده از هواپیماهای بدون خلبان در جوار مرزهای کشورهایی که دارای این نوع از موشکها هستند، می‌باشد.اگر چه چنین اقدامی بسیار پر هزینه خواهد بود و استفاده از لیزر نیز نیاز به هماهنگی میان ماهواره‌ها و سیستمهای زمینی پیشرفته دارد که باز هم مشکلات خاص خود را به همراه خواهد داشت، لیکن همین مسئله نشان می‌دهد که اسراییلیها مجدانه به دنبال راه حلی برای مقابله با این نوع از موشکها هستند. بر پایة آمارهای منتشره در نشریه میلیتاری بالانس، طی دهة نود میلادی، هواپیمهای نیروی هوایی اسراییل به شرح زیر بوده‌اند:
۱٫ در حدود ۱۷۰ هواپیمای فانتوم اف ـ ۴ که در یک پرواز قادر به حمل ۱۲۳۳ تن سلاح هجومی می‌باشند. در حدود ۸۰ هواپیای اف ـ ۴ به عنوان هستند. ۵۰ هواپیمای فانتوم (F-4 E 2000) و (F – ۴ E) مأموریت از بین بردن سیستمهای دفاع هوایی دشمن را بر عهده دارند و به همین منظور مجهز به موشکهای هوا به زمین ضد رادار هستند. همچنین ۱۴ هواپیمای فانتوم (RF-4 E) نیز مأموریتهای تجسسی را انجام می‌دهند.
۲٫ نیروی هوایی اسراییل تا پایان سال ۱۹۹۷، ۶۵ جنگندة آمریکایی (F-15) در اختیار داشته است که مجموعاً قادر به حمل ۳۵۴ تن محمولة جنگی بوده‌اند. ۱۳ جنگنده پس از پایان جنگ دوم خلیج فارس به عنوان پاداش به اسراییل داده شد. همچنین از سال ۱۹۹۸ به بعد تعداد ۲۵ جنگندة (F-15) مدل (I) با قدرت حمل سلاح هجومی به وزن ۲۷۵ تن از سوی این کشور خریداری شده است. این نوع از هواپیماها قادرند بدون سوخت‌گیری در آسمان مسافتی در حدود ۱۴۵۰ کیلومتر را طی کنند و به عنوان مثال می‌توانند نیروگاه هسته‌ای ایران را که در بوشهر مستقر است، مورد هدف قرار دهند.
بین سالهای ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۵ مجموعاً در حدود ۲۶۰ هواپیماهای جنگندة (F-16) از سوی آمریکا به این رژیم تحویل داده شده است. البته ۵۰ جنگندة (F-16) به عنوان پاداش پس از خاتمة جنگ دوم خلیج فارس به این کشور اعطا شد. این هواپیماها پیش از تحویل به نیروی هوایی اسراییل کماکان در نیروی هوایی آمریکا به پرواز در می‌آمدند و بین سالهای ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵ به اسراییل ارسال شدند. جنگنده‌های (F-16) می‌توانند در یک مأموریت پروازی در حدود ۱۳۵۸ تن تسلیحات هجومی با خود حمل کنند. در کنار آمارهای مزبور، احتمالاً ۶۱۵ هواپیمای «کفیر ـ سی» در مدلهای مختلف در اختیار نیروی هوایی می‌باشد که اگر این تعداد را با هواپیماهای آموزشی ـ رزمی، ذخیره و هواپیماهای آمریکایی F-6، F15 و F16 جمع کنیم، احتمالاً این رژیم دارای ۵۳۰ جنگنده و ۳۳۶ هواپیمای ذخیره است.
تحولات آینده در نیروی هوایی در نیروی هوایی اسراییل
در پاسخ به این سئوال، ایان بیران، مدیر کل وزارت دفاع اسراییل در ۱ جولای ۱۹۹۷ گفت اسراییل در صدد خرید تعداد دیگری جنگنده از آمریکا می‌باشد و این جنگنده‌ها F15 و F16 خواهند بود. شایان ذکر است که تا سال ۲۰۰۶ اسراییل در مجموع ۸/۱ میلیارد دلار از آمریکا سلاح خواهد خرید.در ۴ جولای ۱۹۹۷ نیز ژنرال ایتان بن الیاهو فرمانده نیروی هوایی اعلام کرد که طی هفت سال آینده باید در حدود یکصد هواپیما به ناوگان هوایی اسراییل بپیوندند تا جایگزین هواپیماهای اسکای هاوک A-4، فانتوم (F-4) و مدلهای قدیمی (F-16) شوند. بجز هواپیماهای جنگنده، هواپیماهای دیگری نیز در نیروی هوایی فعالیت دارند.
ـ دو هواپیمای هشدار سریع و مدیریت عملیات هوایی مدل بویینگ ۷۰۷ و چهار هواپیمای «E-2e-Hawak-EYE»؛
ـ ۴۱ هواپیمای جنگ الکترونیک «دریافت، استراق سمع و پارازیت الکترونی» شامل ۶ هواپیمای بویینگ ۷۰۷، ۶ هواپیمای «RC-12D»، سه هواپیمای (IAI-2000)، ۱۵ هواپیمای «Do-28» و شش هواپیمای «King air-2000»؛
ـ سه هواپیمای گشت دریایی «IAI-1124 Seascan»؛
ـ ۸ هواپیمای سوخت‌رسان در آسمان شامل سه هواپیمای بویینگ ۷۰۷ و پنج هواپیمای «ک سی ـ ۱۳۰ هرکولس»؛
ـ ۴۷ هواپیمای حمل و نقل شامل ۴ هواپیمای حمل تهیزات سنگین از نوع بویینگ ۷۰۷، ۲۴ هواپیمای «سی ـ ۱۳۰ هرکولس» که هر کدام قادر به حمل ۹۲ چتر باز می‌باشند، ۱۲ هواپیمای حمل و نقل میان وزن «سی ـ ۴۷ داکوتا» و ۷ هواپیمای حمل و نقل «۲۰۱ـIAI»؛
ـ ۱۳۰ هلیکوپتر جنگی از انواع آپاچی، ۵۱ هلیکوپتر، هیوزدیفندر، ۳۵ هلیکوپتر و در حدود سی هلیکوپتر کبرا؛
ـ ۱۴۳ هلیکوپتر حمل و نقل که مجموعاً قادر به حمل ۳۳۹۳ سرباز در یک مأموریت پروازی هستند؛
ـ ۱۳۸ هلیکوپتر آموزشی ـ رزمی که ۱۰۴ فروند از آنها در مواقع لزوم قادر به ایفای مأموریتهای جنگی نیز می‌باشند؛
ـ ۳۰ هواپیمای ارتباطی و مأموریتی سبک که شامل دو هواپیمای «آیلندر» بیست هواپیمای «سیسنایو ـ ۲۰۶» و هشت هواپیمای «کوین ایر» می‌باشد؛
ـ تعداد نامشخصی از هواپیماهای بدون خلبان برای انجام مأموریتهای ردیابی، اطلاعاتی و آموزشی برای حمله به هدفهای هوایی و مأموریتهای الکترونی مختلف از مدلهای «فایربی»، «اسکات»، «پیونیر»، «سیرشر»، «سامسون»، «دلیلاه»، «دلیله» و «هانتر سیلور آرو».
سوم. نیروی دریایی اسراییل
نیروی دریایی این رژیم و کشورهای عربی در جنگهای ۱۹۴۸، ۱۹۵۶ و ۱۹۶۷ نقشی حاشیه‌ای داشتند، اما پس از غرق شدن ناو اسراییلی «ایلات» ۲۱ اکتبر ۱۹۶۷، توسط دو قایق توپدار مصری از نوع «کومار» در نزدیکی پورت سعید به وسیلة سه موشک «ستیکس»، اسراییل مبادرت به تجدید نظر در ساختار و توان نیروی دریایی خویش کرد. در جنگ ۱۹۷۳ نیروی دریایی اسراییل از سه لحاظ متحول شده بود:
۱٫ اسراییل به این نتیجه رسیده بود که در کلیة مناطق دریای مدیترانه و دریای سرخ باید از حضور دریایی قدرتمندی برخوردار باشد، به طوری که بتواند در برابر تهدیدات هواپیماها و زیردریایی‌ها مقاومت کند؛
با توجه به اینکه مصر توانست در جنگ ۱۹۷۳ جنوب دریای سرخ و تنگة باب‌المندب را در محاصرةخویش در آورد، اسراییل استفاده از زیردریایی‌ها و دیگر ناوگانی را که بتوانند بدون اتکا به نیروی دریایی قدرتهای بزرگ، به مقابله با چنین رویدادهایی بروند، مد نظر قرار داد؛توجه ویژه به اجرای تاکتیهای نظامی «ناو ـ هلیکوپتر»، بدین ترتیب که هلیکوپترها با مانورها و سلاحهای خویش ناوهای دشمن را به خود دشمن مشغول کرده و در لحظه‌ای مناسب ناو اسراییلی ضربة خویش را وارد می‌کند.نیروی دریایی اسراییل هم اکنون پس از نیروهای هوایی و زمینی در جایگاه سوم نیروهای نظامی این رژیم قرار دارد. تعداد نیروهای انسانی فعال در حدود ۷ هزار ناوی می‌باشد که در زمان بسیج عمومی به ۱۲ هزار ناوی افزایش می‌یابد. مهمترین پایگاه‌های دریایی اسراییل در حیفا، اشدود و ایلات واقع می‌باشند و به طور خلاصه تسلیحات نیروی دریایی این رژی به شرح زیر است:
۱. زیردریایی
اسراییل دارای سه زیردریایی «دولفین۸۰۰» می‌باشد. وزن این زیردریایی‌ها در زیر آب ۱۷۲۰ تن می‌باشد، در این زیردریایی‌ها موشکهای «هاربون» با برد ۱۲۴ کیلومتر نصب شده است. به نوشتة روزنامه اورشلیم پست مورخ ۳ جولای ۱۹۹۸، اسراییل در سال ۱۹۸۸ با آلمان برای ساخت این زیردریایی‌ها وارد مذاکره شد، اما به دلیل افزایش قیمت آن، مذاکرات در ۱۹۹۰ بی‌نتیجه پایان یافت. اما پس از پایان جنگ خلیج فارس و هنگامی که هانس دیتریش گینشر وزیر خارجة آلمان از اسراییل دیدار کرد و منطق سقوط موشکهای «اسکاد» عراقی را در «رامتگان» واقع در پنج کیلومتری تل‌آویو مورد بازدید قرار داد، دولت آلمان اعلام کردک ه به اسراییل دو فروند زیردریایی دولفین به صورت مجانی اهدا خواهد کرد و همین مسئله منجر به خرید یک زیردریایی دیگر از همین مدل توسط اسراییل شد. کادر این زیردریایی‌ها در سال ۱۹۹۴ تمرینهای آموزشی خویش را آغازکردند. اولین زیردریایی در سال ۱۹۹۷ و دو زیردریایی دیگر دیگر در ۱۹۹۹ به این رژیم داده شد. نیروی دریایی اسراییل معتقد است با دریافت زیردریایی‌های پیشرفتة دولفین قادر به رویارویی با چالشهای دریایی مدیترانه تا ساحل لیبی ودر عمق دریای سرخ خواهد بود. روزنامة آمریکایی واشنگتن تایمز نیز گزارش داد اسراییل مبادرت به نصب موشکهای کروز با کلاهکهای هسته‌ای بر روی این زیردریایی‌ها کرده است تا عامل بازدارنده‌ای علیه هر گونه حملة احتمالی به تأسیسات هسته‌ای‌اش از سوی ایران یا هر کشور دیگری در منطقة خاورمیانه باشد. همین گزارش را نیز روزنامة اردین چاپ لندن به چاپ رساند و نوشت که تحلیلگران نظامی معتقدند کشورهای اسلامی منطقه بویژه ایران بدون تردید به تسلیحات هسته‌ای دست خواهند یافت و بر این پایه اسراییل باید آماده زدن ضربة دوم در صورتی که تأسیسات هسته‌ای ‌اش در پایگاه‌های زمینی مورد حملة ناگهانی قرار گرفت، باشد. همین روزنامه به نقل از تحلیلگران آمریکایی افزود موشکهای کروز هوا به زمین که اسراییل در حال متحول کردن آنهاست و در سال ۲۰۰۲ با نام «پاپی توربو» و با بردی معادل ۳۵۰ کیلومتر آمادة استفاده خواهد بود، می‌تواند به راحتی با حمل کلاهکهای هسته‌ای به وسیلة زیردریایی‌ها به کار رود. روزنامة اورشلیم پست نیز با ذکر این نکته که زیردریایی‌های دولفین دارای موتورهای دیزلی و الکتریکی هستند، افزود، اسراییل دارای ۱۵۰ کلاهک هسته‌ای و ۵۰ موشک بالستیک زمین به زمین از نوع «جریکو ـ۲» می‌باشد. این موشکها در پایگاه هوایی زاخاریا در جنوب شرقی تل‌آویو قرار دارند.سه زیردریایی گشت‌زنی مدل «فیکرز ـ ۲۰۶/۵۰۰»، طراحی آلمان و ساخت بریتانیا نیز در پایگاه دریایی حیفا قرار دارند که هم اکنون در معرض فروش می‌باشند.
۲. ناوهای جنگی
مدل و تعداد ناوهای جنگی چنین است:
ـ ۳ ناو کوروت که می‌تواند در حدود ۷۴۰۰ کیلومتر را بدون سوختگیری مجدد بپیماید. با توجه به اینکه فاصلة بین بندر ایلات و تنگة باب المندب در یک خط مستقیم در جدود ۲۱۰۰ کیلومتر می‌باشد، بنابراین این ناو می‌تواند با طی ۴۲۰۰ کیلومتر مسافت رفت و برگشت را طی کند و ۳۲۰۰ کیلومتر نیز برای مانورهای دریایی، سوخت ذخیره کند. مسافت میان بندر حیفا و بندر طرابلس در لیبی نیز در حدود ۲ هزار کیلومتر با خط مستقیم است. این ناوها دارای دو هلیکوپتر ضد زیردرایی، موشکهای «هاربورن» با برد ۱۳۰ کیلومتر، موشکهای «گابریل ـ‌ ۲» با برد ۳۶ کیلومتر و موشکهای اسراییلی «باراک» با برد ۱۰ کیلومتر می‌باشند.
ـ ناو/هلیکوپتر «عالیه» با وزن ۴۸۸ تن،‌ هلیکوپترها ضد زیردریایی هستند و ناو دارای موشکهای هاربورن و گابریل است.
ـ ناو موشکی / هلیکوپتر مدل «هتز» که قبلاً نیریت نامیده می‌شد، این ناو دارای یک هلیکوپتر ضد زیردریایی، ۴ موشک هاروبرون، ‌شش موشک برد متوسط گابریل و ۳۲ موشک باراک می‌باشد.
ـ سه ناو بزرگ مدل «رومات». هر کدام به وزن تقریبی ۴۸۸ تن و دارای تسلیحاتی شامل دو سکوی پرتاپ موشکهای دوربرد هاربورن [مجموعاً هشت موشک] و شش سکوی پرتاب موشکهای میان برد گابریل می‌باشد.
ـ ۸ ناو «رشیف» با وزن تقریبی ۴۱۵ تن برای هر کدام. این ناو می‌توان بدون سوختگیری مجدد مسافت ۶۴۰۰ کیلومتر را با سرعتی معادل ۳۲ کیلومتر در ساعت طی کند. تسلیحات اصلی این ناوها شامل دو سکوی پرتاب موشک دوربرد هاربورن [هشت موشک] و هشت موشک میان‌برد گابریل می‌باشند.
ـ ۶ ناو «میوتاچ»، هر کدام به وزن تقریبی ۲۲۰ تن تسلیحات اصلی این ناوها شامل ۴ موشک دوربرد هاربورن و ۵ موشک گابریل می‌باشند.
۳. قایقهای گشتی
ـ ۱۵ قایق گشتی ساحلی مدل «سوپر دوورا» به وزن تقریبی ۴۷ تن، این کشتی از قدرت مانور بسیار بالایی برخوردار است و حداکثر سرعت آن به ۴۸ گره دریایی، ۸۸ کیلومتر در ساعت می‌رسد، این کشتی دارای دو توپخانة ۲۰ میلی‌متری و دو موشک گابریل می‌باشد.
ـ ۱۵ قایق گشتی «دابور» ساخت آمریکا به وزن تقریبی ۳۵ تن و حداکثر سرعت ۸/۲۱ گره دریایی (۳/۴۰ کیلومتر در ساعت) دارای دو توپخانة ۲۰ میلی‌متری و بمبهای ضد زیردریایی می‌باشد. بدین ترتیب ملاحظه می‌شود نیروی آتش‌بار ناوگان جنگی رژیم صهیونیستی که در جنگ ۱۹۷۳ فقط شامل ۸۲ موشک گابریل می‌شد،‌ اینک به جز توان بالای زیر دریایی‌ها، شامل ۳۴۸ موشک هاربورن و گابریل نیز می‌باشد. ضمن اینکه نیروی دریایی اسراییل از سال ۱۹۹۶، توپخانة جدیدی به نام «تایفون» ساخته است که دارای سیستم کنترل از راه دور می‌باشد تا احتمال به خطر افتادن جان ملوانان کمتر شود. این توپخانه مخصوص قایقهای گشتی ساحلی ساخته شده است.
۴. نیروهای خاکی ـ آبی اصلی
بر پایة آمار میلیتاری بالانس، در سالهای ۹۷ـ۱۹۹۴، نیروی دریایی اسراییل تجهیزات خاکی ـ آبی اصلی زیر را دارا می‌باشد: کشتی حمل و پیاده کردن تانک، ساخت هلند، مدل «بت شوا» حداکثر وزن با بار ۹۰۰ تن. سه قایق بزرگ برای پیاده کردن تانک مدل «اشدود» ساخت اسراییل حداکثر وزن با بار ۷۳۰ تن، بدون بار ۴۰۰ تن.
۵٫ نیروهای کماندوی دریایی:
در حدود سیصد کماندوی زیردریایی [غواصان قورباغه‌ای] در این نیرو فعالیت می‌کنند، مدت آموزش این کماندوها بیست ماه طول می‌کشد.
چهارم. نیرو و تسلیحاتی هسته‌ای اسراییل
در مورد توان هسته‌ای این رژیم اطلاعات دقیقی در دسترس نیست، اما از آنجا که داشتن حداقل اطلاعات برای امنیت ملی عربی ضروری به نظر می‌رسد، توان هسته‌ای وتسلیحات اتمی اسراییل را بررسی می‌کنیم.
۱. نخستین توان هسته‌ای اسراییل
اطلاعات دقیقی در زمینة تعداد بمبهای هسته‌ای ساخت اسراییل در دسترس نیست، اما در سالهای مختلف آمار تقریبی زیر ذکر شده است:
ـ روزنامة اشپیگل در نیمة سل ۱۹۶۹ اعلام کرد که اسراییل در حدود پنج یا شش بمب هسته‌ای در اختیار دارد. روزنامة انگلیسی تایمز نیز پس از درج سخنان افرایم کتسیر رییس جمهور اسراییل دربارة قدرت رژیم صهیونیستی در تولید سلاحهای هسته‌ای نوشت: «فعالیتهای هسته‌ای اسراییل اندک است ولی همین فعالیتها، اسراییل قادر به ساخت ۶ یا ۷ بمب هسته‌ای در سالهای اخیر کرده است.»
ـ در ۱۶ مارس ۱۹۷۶ روزنامة نیویورک تایمز گزارش کرد، بر پایة اطلاعات سازمان سیا، اسراییل در حدود ۱۰ تا ۲۰ بمب هسته‌ای ساخته است.
ـ مجلة آمریکایی تایم نیز در ۱۲ آوریل ۱۹۷۶ طی یک گزارش ویژه به نام «اسراییل چگونه بمب هسته‌ای به دست آورد؟» می‌نویسد، در زمان بروز جنگ ۱۹۷۳، اسراییل سیزده بمب هسته‌ای داشت و آنها را در ۸ اکتبر ۱۹۷۳ بدون تجهیزات انفجاریش به پایگاههای هوایی فرستاد تا در صورت حمله و نفوذ سوریه به بلندیهای جولان این بمبها آماده باشند. این مجله تأکید کرد که اطلاعات مزبور را از مقامات اسراییلی دریافت کرده است.
ـ در سال ۱۹۸۴، آرنولد کریمش دانشمند آمریکایی، طی یک پژوهش گسترده اعلام کرد، اسراییل مواد لازم برای ساخت ۱۵ بمب هسته‌ای در اختیار دارد. در همین زمان پیتربری محقق آمریکایی اعلام کرد اسراییل در حدود ۱۱ الی ۳۱ بمب هسته‌ای ساخته شده از پلوتونیوم تولید کرده است.
ـ هنگامی که در سال ۱۹۸۶، اطلاعاتی مبنی بر تولید حدود یکصد بمب هسته‌ای در اسراییل پراکنده شد، گزارش میلیتاری بالانس، ۸۹/۱۹۸۸ نیز ثابت کرد اسراییل دارای یکصد کلاهک هسته‌ای است و احتمالاً کلاهکهای نوترونی نیز در این بین وجود دارد. آمار این نشریه تا سال ۱۹۹۸ همین میزان کلاهک هسته‌ای را بدون هیچ تغییری نشان می‌دهد.
ـ در ۲۱ ژوئن ۱۹۹۱ روزنامة یدیعوت احرونوت، گزارشی از یک نویسندة اسراییلی به نام رامی طال به چاپ رساند که گفته بود شورای ملی اطلاعات آمریکا که از سوی رییس سازمان سیا تشکیل شده است، مدتی قبل گزارشی به جورج بوش، رییس جمهور اسبق آمریکا تسلیم کرده که تسلیحات موجود در خاورمیانه را تا مة ۱۹۹۱ نشان می‌دهد و ثابت شده است که اسراییل بین ۶۰ تا ۸۰ بمب هسته‌ای در اختیار دارد. آمارهای این گزارش که سازمان سیا آن را جمع آوری کرده، از آژانس امنیت ملی، آژانس اطلاعات پنتاگون و آژانس اطلاعات وزارت انرژی گرفته شده است.
ـ در ۱۹ دسامبر ۱۹۹۵ روزنامة هآرتص با استناد به تحقیقات وزارت خارجة آمریکا گزارش کرد که اسراییل با توجه به تولید مادة پلوتونیوم در نیروگاههای هسته‌ای دیهونا، قادر به ساخت ۷۰ بمب هسته‌ای است. بر پایة این تحقیقات، اسراییل از سال ۱۹۶۴ به طور متوسط سالانه ۱۶ کیلوگرم پلوتونیوم تولید کرده است و هم اینک ۳۵۰ کیلوگرم پلوتونیوم در اختیار دارد. با توجه به اینکه هر کلاهک هسته‌ای نیاز به ۵/۵ کیلوگرم مادة پلوتونیوم دارد، بنابراین اسراییل قادر بوده است که سالانه سه بمب هسته‌ای تولید کند.
ـ در ۲۶ دسامبر ۱۹۹۶، طارق النهر دانشمند مصری که سرگروه تیم پژوهشی کارگاه تحقیقات بازتاب هسته‌ای دانشگاه طنطاست، در گفت و گو آژانس کنتاکت میدل ایست انگلستان اظهار داشت، رژیم صهیونیستی با بمبهای نوترونی چندین آزمایش انفجار هسته‌ای انجام داده است و پژوهشهای کارگاه تحقیقات بازتاب هسته‌ای از سال ۱۹۹۱ آغاز و تا ۱۹۹۶ ادامه داشت، این مسئله را مورد تأکید قرار می‌دهد.
ـ روزنامة «الرأی» چاپ اردن نیز در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۶ به نقل از منابع بریتانیایی اعلام کرد، اخیراً عکسهای ماهواره‌ای گرفته شده توسط ماهواره‌های جاسوسی روسیه و فرانسه، ثابت می‌کند که اسراییل دارای ۲۰۰ کلاهک هسته‌ای است و این کلاهکها بر روی موشکهای دوربرد و میان برد نصب شده و در هر لحظه آماده پرواز می‌باشند. یک نویسندة نظامی آمریکایی به نام هارولد هوج در مجلة دفاعی جینز چاپ بریتانیا نوشت که این عکسها کاملاً صحت دارد وکلاهکهای هسته‌ای تا مرز لبنان امتداد یافته است. به نوشتة هارولدهوج، سلاحهای هسته‌ای در منطقة بودفات واقع در الجلیل جمع‌آوری می‌شوند، موشکهای بالستیک در منطقة بئر یعقوب در مرکز اسراییل ساخته می‌شوند و بمبهای هسته‌ای در منطقة ایلابن در نزدیکی مرز سوریه انبار می‌شود. پایگاه‌ اساسی پرتاب موشکهای بالستیک که مجهز به سلاح کشتار جمعی است نیز در نزدیکی کفارزاخاریا واقع است.
ـ یک استاد دانشگاه اسراییلی به نام اسراییل شاحاک که مقیم ایالات متحده می‌باشد، درکتاب خود تحت عنوان اسرار آشکار: سیاستهای هسته‌ای و خارجی اسراییل نوشت که اسراییل دارای ۶۰ تا ۸۰ کلاهک هسته‌ای است که به سمت پایتختهای عربی، تأسیسات هسته‌ای اعراب و برخی مناطق مهم در جمهوریهای سابق شوروی نشانه‌گیری شده است. وی در این کتاب می‌افزاید، اسراییل آماده است تا در صورت بروز شرایطی طاقت‌فرسا از این تسلیحات هسته‌ای برای ویران کردن مراکز حساس و استراتژیک جهان عرب نظیر سد آسوان استفاده کند. این اصلیترین محور سیاست خارجی این رژیم با تکیه بر ابقای اسراییل به عنوان تنها نیروی هسته‌ای منطقه و در نزدیکی کشورهای خلیج فارس می‌باشد و به این ترتیب درهای سلطه به روی این منطقه از جهان که مملو از نفت است و برای آمریکا بسیار حیاتی می‌باشد، همواره باز خواهد ماند.
ـ آژانس بین‌‌المللی انرژی هسته‌ای در ۲۸ مه ۱۹۹۸ اعلام کرد، اسراییل در خلیج ایلات مبادرت به آزمایش هسته‌ای کرده که در نتیجة آن یک زلزله به وقوع پیوسته است. «سیلوان شالوم» معاون وزیر دفاع اسراییل در ۱۷ ژوئن ۱۹۹۸ صحت این اطلاعات را نفی کرد و گفت، اسراییل به پیمان منع آزمایشهای هسته‌ای که آن را امضا کرده، پایبند است.
ـ در خصوص همکاریهای هسته‌ای میان هند و اسراییل که بویژه از سوی پاکستان مطرح شد و اجرای پنج آزمایش هسته‌ای در هند که گفته می‌شود دو آزمایش برای اسراییل بوده است و انکار هر گونه همکاری از سوی اسراییل و به دنبال آن اجرای شش آزمایش هسته‌ای از سوی پاکستان در مة ۱۹۹۸ به نقل از مجلة انگلیسی جینز اینتلیجنس ریویو نوشت، اسراییل دارای موشکهای قاره پیما با کلاهکهای هسته‌ای هیدروژنی و موشکهای میان برد دو مرحله‌ای با کلاهکهای هسته‌ای که دارای سوخت خشک و بردی معادل سه هزار کیلومتر است، می‌باشد. ضمن اینکه بمبهای هسته‌ای با توانی متفاوت که قابلیت پرتاب از توپخانه یا آسمان را داشته باشد نیز در این میان دیده می‌شود. بنابراین با توجه به اینکه از یک سو مسئولان و مقامات اسراییلی اعلام می‌کنند که دارای توان تولید سلاح هسته‌ای هستند، ولی تا به حال آن را تولید نکرده‌اند و آمارها و ارقام مختلفی که در مورد وجود سلاحهای هسته‌ای در اسراییل اعلام می‌شود، نمی‌توان به طور دقیق ابراز کرد که اسراییل دارای چه تعداد کلاهک هسته‌ای است. ضمن اینکه به غیر از نیروگاههای هسته‌ای اسراییل که در آن پلوتونیوم تولید می‌شود، اطلاعاتی محرمانه نیز در زمینة خرید پلوتونیوم از فرانسه و آفریقای جنوبی وجود دارد که مسئلة ارائه آمار دقیق در مورد تعداد کلاهکهای هسته‌ای اسراییل را پیچیده‌تر می‌سازد.
۲. انواع بمبهای هسته‌ای و وسایل پرتاب آنها
اطلاعات به دست آمده از اسراییل، آزمایشهای هسته‌ای این کشور در جنوب اقیانوس اطلس در ۱۹۷۹، قاچاق دستگاههای پیشرفته تجزیة ذرات از ایالات متحده و تولید مواد «لیتیم ـ ۶»، ترتیوم» و «دیوترتیووم» که مادة‌ اولیه مورد نیاز جهت تولید بمبهای هیدروژنی به شمار می‌آید، نشان می‌دهد که اسراییل احتمالاً بمب هیدروژنی ۲۰۰ تنی تولید کرده است که از اندازه‌های بین‌المللی قدری کوچکتر می‌باشد. شایان ذکراست که نیروی انفجار بمب هیدروژنی بر پایة معیارهای بین‌المللی، بر مبنای مگاتن یعنی معادل انفجار یک میلیون تن «تن ان تی» محاسبه می‌گردد. یک دانشمند انگلیسی به نام فرانک برنابی در سال ۱۹۸۶ تخمین زد که اسراییل دارای حدوداً ۳۵ بمب هیدروژنی کوچک می‌باشد.احتمال دارد اسراییل دارای بمبهای هسته‌ای تاکتیکی با قدرتی در حدود ۲ کیلوتن و چندین بمب نوترونی باشد. بمبهای نوترونی که رونالد ریگان رییس جمهور اسبق آمریکا در اوایل ۱۹۸۱ دستور ساخت و تولید آنها را صادر کرد، بهترین سلاحهای هسته‌ای در میادین جنگ به شمار می‌آید، زیرا اشعة نوترونی بعد از مدت کوتاهی تأثیر خویش را از دست داده و هیچ مسئله‌ای برای ساختمانها، دستگاهها و … به وجود نمی‌آورند و نیروهای در حال جنگ می‌توانند باز هم از آنها استفاده کنند.*در این باره سیمون هرش در کتاب خود می‌نویسد: «تکنیسینها در دیمونا توانستند در اواسط دهة هشتاد میلادی، صدها کلاهک نوترونی سبک که بتواند حداکثر تلفات نیروی انسانی دشمن و حداقل خسارت مادی و ساختمانی را برجای بگذارد، ساخته و تولید نمایند.» وی همچنین اضافه می‌کند که افسران سابق ارتش اسراییل گفته‌اند در حدود یکصد بمب قابل استفاده در توپخانه‌های سنگین ۱۷۵ میلی‌متری و ۲۰۳ میلی‌متری ساخت آمریکا آمادة بهره‌برداری می‌باشد. همین نویسنده و البته دیگر نویسندگان نیز احتمال داده‌اند که اسراییل دارای مین‌های هسته‌ای نیز باشد.کلاهکهای هسته‌ای اسراییل هم با هواپیماها و هم با موشکهای قابل حمل و اصابت به هدف می‌باشند، جنگنده‌های «اسکای هاوک»، «فانتوم اف ـ ۴»، «کفیر ـ ۲/۷»، «اف ـ ۱۵» و «اف ـ ۱۶» و همچنین موشکهای بالستیکی «لانس» و «جریکو» در تمامی مدلهای در دسترس و توپخانه‌های سنگین «ام ـ ۱۰۷» و «ام ـ ۱۱۰» در کنار موشکهای «هاربون» که در خدمت نیروی دریایی اسراییل است، همگی توان حمل و پرتاب کلاهکهای هسته‌ای را دارند.

۳. سیاست هسته‌ای اسراییل
اسراییل همواره اعلام کرده است تا زمانی که کشورهای عربی مبادرت به تولید سلاح هسته‌ای نکنند، این کشور نیز دست به تولید این نوع سلاح نخواهد زد و هم اکنون نیز به هیچ وجه سلاح هسته‌ای در اختیار ندارد. در عین حال این رژیم، اعراب را در حالت شک و تردیدی قوی نگه داشته که احساس کنند دارای سلاح هسته‌ای است و از این طریق ایجاد بازدارندگی روانی کرده است. به عنوان مثال، در ۵ ژوییة ۱۹۶۶ در کنیست بین نمایندگان چپگرا و دولت در مورد خلع سلاح هسته‌ای در منطقه و امتناع دولت از اتخاذ موضع در این زمینه و عدم اعلام صریح در زمینة تولید یا احتمال تولید سلاح هسته‌ای در آینده بحث شد. شیمون‌پرز خطاب به نمایندگان مجلس تصریح کرد: «دلیلی نمی‌بینم که از این جایگاه باعث اطمینان خاطر جمال عبدالناصر شوم و به او اجازه دهم که بفهمد ما چه می‌کنیم و چه نمی‌کنیم، به خوبی می‌دانم که اعراب در مورد برنامه‌های هسته‌ای ما در شک و تردید به سر می برند و می‌دانم که همین شک و تردید یک عامل بازدارنده است، چرا از این شک و تردیدها بکاهیم؟ و چرا خودمان این مسئله را هویدا نماییم؟» پس از جنگ ۱۹۷۳ و با کاهش اطمینان اسراییل نسبت به توان بازدارندگی نیروهای مسلح این کشورهای در برابر کشورهای عربی، دولت این کشور سیاست تصاعد بازدارندگی را از طریق القای شک و تردید نسبت به ساخت سلاح هسته‌ای در میان کشورهای عربی آغاز کرد. در چارچوب همین سیاست بود که افرایم کتیسر رئیس جمهور این کشور در جریان گفت و گو با چندین خبرنگار آمریکایی، اروپایی و داخلی در ۲ دسامبر ۱۹۷۴ به یکباره اظهار داشت: «اسراییل توان تولید سلاح هسته‌ای را دارد و اگر به این مورد نیاز پیدا کردیم، آن را اجرا خواهیم کرد.» کتسیر درباره اینکه چگونه در آینده احتمال تولید سلاح هسته‌ای تعیین خواهد شد، گفت: «در پرتو تحولات و تغییراتی که در سیاست مصر، سوریه، اردن و اتحاد جماهیر شوروی در آینده به وجود آید.» این سخنان در ادامة همان سیاست بازدارندگی از طریق ایجاد شک و تردید است که اسراییل پس از جنگ ۱۹۷۳ آن را پیگیری کرده است. به همین دلیل پس از سخنان ناگهانی کتسیر، به یکباره فرماندهان، سیاستمداران، نظامیان و نویسندگان دربارة همین مسئله اظهاراتی بیانکردند. روزنامة هآرتص به نقل قول بخشی از سخنان «مردخای گو» رییس ستاد مشترک در برابر دانشجویان مؤسسه تخنیون در حیفا پرداخت و نوشت: «طی ده، پانزده سال آینده با تولید سلاح هسته‌ای می‌توان وقوع تغییرات وسیع در خاورمیانه را پیش‌بینی کرد.ن وی ابراز امیدواری کرد که «این سلاح باعث ایجاد توازن وحشت در منطقه و کاهش خطر بروز جنگ خواهد شد.» در همان روز هآرتص به مقاله‌ای که در مجلة دولت، حکومت و روابط بین‌الملل که از سوی دانشگاه عبری اسراییل به چاپ می‌رسد، اشاره کرد، که در آن آمده است: «همان گونه که مقرر شده است، سیاست هسته‌ای اسراییل، انتخاب میان ایجاد یک زرادخانه هسته‌ای در یکی دو سال آینده یا به دست آوردن سلاح هسته‌ای بدون آزمایش آن خواهد بود. در آینده گزینش یکی از این دو سیاست را متوجه خواهیم شد.»اندکی بعد روزنامة یدیعوت احرونوت با چاپ سخنرانی موشه دایان، رییس ستاد مشترک در جنگ ۱۹۵۶ و وزیر دفاع در جنگ ۱۹۶۷، که در تل‌آویو بیان شده بود، نوشت: «اسراییل باید مجهز به سلاح هسته‌ای شود و خودش موشکهای زمین به زمین دوربرد بسازد.» روزنامة هآرتص نیز به نقل از همین فرد گزارش کرد: « ما هم اینک توان تولید بمب هسته‌ای داریم، ما کشور کوچکی هستیم و امریکا دیگر پلیس جهان نیست و باید از خودمان دفاع کنیم.»سپس روزنامة یدیعوت احرونوت گزارش کرد که موشه دایان در سخنرانی خویش درمقابل اعضای اتاق بازگرانی اسراییل ـ امریکا در تل‌آویو گفته است: «اسراییل تا آنجا که امکان داشته، سلاحهای متعارف وارد کرده است و اینک باید به سلاح هسته‌ای دست یابیم تا اعراب بفهمند که ما نیز توان نابودی آنها را داریم و اگر شرایطی پیش بیاید که ادامة حیات کشور دچار خطر شدیدی گردد، ما مجبور به بهبود کیفیت تسلیحاتمان خواهیم شد، نه کمیت آن. باید مجهز به یک اسلحة نابود کننده شویم تا عامل بازدارنده‌ای در مقابل اعراب باشد، ما نمی‌توانیم به کمیت سلاحهای پیچیده‌ای که اعراب دارند، برسیم و از الآن باید در مسیری دیگر گام برداریم.»اسحاق رابین نخست‌وزیر وقت اسراییل در پاسخ به سئوال اسحاق رافایل در مورد سخنان موشه دایان در زمینة ضرورت به دست آوردن سلاحهای هسته‌ای توسط اسراییل، در ۱۴ مارس ۱۹۷۶ گفت: «اسراییل یک کشور هسته‌ای نیست و اولین کشور نیز نخواهد بودکه چنین سلاحی را وارد خاورمیانه کند، فرصت مناسبی است که آشکارا و قاطعانه توضیح دهم که سیاستهای اسراییل نسبت به اینموضوع هیچ تغییری نیافته است.»در زمینة انتقاد از سخنان موشه دایان دربارة لزوم دستیابی به سلاحهای هسته‌ای، «موشه کرمل» نویسندة اسراییلی در مقاله‌ای که روزنامة یدیعوت احرونوت آن را به چاپ رساند، نوشت: «چنین سخنان غیر مسئولانه ممکن است باعث بروز مشکلاتی شود. دنیا از بروز جنگهای وسیع به خاطر درگیریهای منطقه‌ای در هراس است و احتمال انزجار شدید جهانی در صورت وارد کردن مسابقة تسلیحات هسته‌ای به منطقة خاورمیانه وجود دارد. از سوی دیگر، هیچ بعید نیست که این گونه سخنان کشورهای عربی را تحریک کند که هر چه سریعتر نیروگاههای هسته‌ای در کشور خود تأسیس کند و تلاش کنند که با تولید خود و یا از طریق دیگران به سلاح هسته‌ای دست یابند.»شلومواهرونسون، در مقاله‌ای که در عال همیشمار به چاپ رسید، نوشتک «طی سالیان گذشته عادت کرده‌ایم که از زبان سیاستمداران اسراییل حرفهای ضد و نقیض بشنویم، مبنی بر اینکه سلاح هسته‌ای داریم، نداریم، گرمازاست، سرمازاست.» همچنین گفته‌های افرایم کتسیر رییس جمهور دربارة توان هسته‌ای اسراییل تیتر اول روزنامه‌های بین‌المللی شد، و پس از چندی این موضوع مسکوت گذارده شد و شاید هم برخی سیاستمداران اسراییلی با خشنودی تمام دستهایشان را به هم مالیده‌اند، زیرا توانسته‌اند بار دیگر در دنیا غوغا بر پا کنند و شک و تردید و پرسش ایجاد کنند.هنگامی که ایهود باراک رییس ستاد مشترک ارتش بود، در گفت و گو با رادیو صهیونیستی در ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۲ اعلام کرد، هر گونه تأسیسات عربی که احتمال تولید نیروی هسته‌ای در آن برود، نابود خواهد شد و افزود: «همان گونه که از طریق همکاری بین‌المللی و سرویهسهای اطلاعاتی باید تلاش جدی کنیم تا مانع از دستیابی کشورهای عربی به سلاح هسته‌ای شویم، نباید از تحرک رزمی خویش نیز بکاهیم، به عبارت دیگر باید به موازات کوشش جهت کسب صلح، سیاست خویش را در جهت افزایش قدرت نظامی نیز دنبال نماییم.شیمون پرز نیز در یک کنفرانس مطبوعاتی در ۲۲ دسامبر ۱۹۹۵ در پاسخ به سؤالی در زمینة امکان دست کشیدن اسراییل از انتخاب سلاح هسته‌ای گفت: «به ما صلح بدهند از سلاح هسته‌ای دست خواهیم کشید، در صورتی که صلح محقق شود و می‌توانیم در خاورمیانه، خلع سلاح هسته‌ای را اجرا کنیم.» پرز از پاسخ به سئوالی در مورد اینکه آیا اسراییل دارای سلاح هسته‌ای است یا خیر، طفره رفت و تنها پاسخ داد: «اسراییل اولین کشوری که به منطقه سلاح هسته‌ای وارد کند، نخواهد بود.ن وی در ادامه توضیح داد که «محرمانه بودن برنامه‌های هسته‌ای اسراییل، منجر به بازدارندگی در میان کشورهای عربی شده است و تأکید کرد که در صورت بروز جنگ در منطقه، اسراییل آغاز کنندة استفاده از سلاحهای هسته‌ای نخواهد بود.»پرز در۲۵ دسامبر ۱۹۹۵، طی گفت و گو با شبکة دوم تلویزیون اسراییل توضیح داد: «منظور از صلحی که به خاطر آن اسراییل دست از برنامه‌های هسته‌ای خود خواهد کشید این است که صلحی فراگیر در خاورمیانه با حضور ایران، عراق و لیبی محقق شود و در آن زمان اسراییل به دنبال خالی کردن منطقة خاورمیانه از سلاحهای غیر متعارف نخواهد بود.» وی افزود: «به من صلح بدهید،‌ از نیروی هسته‌ای دست خواهیم کشید، این همة داستان است.» همان گونه که ملاحظه می‌شود، پرز در سخنان خود می‌خواهد که در یک زمان هم استراتژی بازدارندگی شک وتردید را حفظ کند و هم اینکه تأکید کند اسراییل سلاح هسته‌ای در اختیار ندارد و اولین کشوری که مبادرت به استفاده از این سلاح در منطقه نیز نخواهد بود. وی از یک سو از برنامه‌های هسته‌ای اسراییل و توان فنی ساخت سلاح هسته‌ای بدون اجرای عملی و دستیابی به این نوع سلاح سخن می‌گوید و از سوی دیگر به دنبال صلحی فراگیر در منطقه است که شامل ایران، عراق و لیبی نیز بشود تا پس از آن به دنبال خلع سلاح هسته‌ای در منطقة خاورمیانه باشد.ایهود باراک، که در دولت پرز وزیر امورخارجه بود، در ۲۹ دسامبر ۱۹۹۵ طی جلسة حزب کارگر گفت، سیاست هسته‌ای اسراییل نه در حال حاضر و نه در آینده، به منظور مقابله با خطراتی که سرنوشت اسراییلیها و نسل آینده را تهدید می‌کند، تغییر نخواهد یافت. وی توضیح داد که سیاست هسته‌ای اسراییل یکی از ستونهای اصلی دولت می‌باشد که از مسئولیت دولت در قبال شهروندان سرچشمه گرفته است و تأکید کرد که چنین سیاستی «نه تغییر می‌:ند و نه احتمال تغییر آن وجود دارد.» و بار دیگر نیز باراک هنگامی که در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۶ در زمینة توان نیروهای مسلح اسراییل و عوامل تفوق آن سخن می‌گفت، با ذکر اهمیت برنامه‌های تسلیحاتی هسته‌ای اسرایل افزود: «یکی از همین عوامل تفوق، هراس رهبران و ملل جهان عرب از توان هسته‌ای اسراییل است.» بنیامین نتانیاهو نیز زمانی که نامزد نخست‌وزیری اسراییل بود، با مسائل هسته‌ای رو در رو گشت. وی طی گفت و گویی با رادیو اسراییل در تاریخ ۲۶ ژانویه ۱۹۹۶ گفت: «حتی اگر سوریه، ایران، عراق و لیبی آماده باشند در مقابل کنار گذاشتن تسلیحات غیر متعارفمان نظیر تسلیحات هسته‌ای، شیمایی و میکروبی، موافقتنامة صلح را امضا کنند، من با امضای چنین معاهده‌ای مخالف خواهم کرد.»شیمون پرز در یک مصاحبه با تلویزیون دانمارک که در تاریخ ۲ مه ۱۹۹۸ پخش شد، به مسئلة تسلیحات هسته‌ای اسراییل اشاره کرد وگفت: «ما هرگز اعلام نکرده‌ایم که سلاح هسته‌ای داریم، گفتیم اولین کشوری نخواهیم بود که تسلیحات هسته‌ای وارد منطقة خاورمیانه می‌کند. قبلاً به من اطلاع داده‌اند که وزیر امورخارجة مصر درخواست بازدید از منطقة دیمونا را کرده است،‌ اگر به آنجا بروند هیچ چیزی پیدا نخواهند کرد.» پرز در اینجا به پیشنهاد وزیر امور خارجة مصر، عمرو موسی،‌در فوریة ۱۹۹۵ اشاره می‌کند که خواسته بود مسئولان و کارشناسان مصری از نیروگاه دیمونا بازدید کنند. پرز می‌افزاید: «در این صورت بیم و هراس او فرو خواهد نشست و بازدارندگی ما از میان خواهد رفت، منظور من این است که شک و تردید آنها، یک عامل بازدارندگی برای ماست.» هنگامی که از لزوم دارا بودن سلاح هسته‌ای از پرز سئوال شد، وی پاخ داد: «دستیابی به نیروگاه هسته‌ای واقعاً لازم بود تا ما به صلح دست یابیم. اگر ۴۰ سال پیش استراتژی هسته‌ای را در دیمونا آغاز نکرده بودیم، هرگز در اسلو به صلح در منطقه دست نمی‌یافتیم.» پرز بعدها هر گونه تأییدی بر وجود تسلیحات هسته‌ای را انکار کرد و گفت: «اسراییل هیچ گاه رسماً‌ اعلام نکرده است که دارای بمب‌های اتمی می‌باشد.»لیکن پرز مدتی بعد سخنانی بر زبان آورد که گویی اولین اعتراف رسمی اسراییل در زمینة داشتن سلاح هسته‌ای می‌باشد. او طی گفت و گویی با شبکة دوم تلویزیون اسراییل در ۵ ژوئن ۱۹۹۸ در پاسخ به این سئوال که چرا نیروگاه هسته‌ای دیمونا ساخته شد، بیان کرد «در آن زمان امیدوار بودیم که این نیروگاههای اسراییلی به مذاکرات صلح با کشورهای عربی همجوار کمک کنند، من فکر می‌کنم در آن دوره نیز ما به [توافق] اسلو فکر می‌کردیم، نه به هیروشیما.» او ادامه داد: «هیچ کس بمب هسته‌ای نمی‌سازد که از آن استفاده کند، ما تنها به دنبال انتخاب نیروی هسته‌ای بازدارنده برای جلوگیری از جنگ بودیم.» شیمون پرز همین گفته‌ها را در کنفرانسی مطبوعاتی که در تاریخ ۱۳ جولای ۱۹۹۸ در شهر امان برگزار شد،‌ تکرار کرد. برپایة آنچه روزنامه معاریو چاپ کرده، پرز گفته است: «ماگزینة هسته‌ای خویش را برای رفتن به هیروشیما به وجود نیاوردیم، بلکه می‌خواستیم به اسلو برویم.»اختلاط میان بازدارندگی مبتنی بر شک و تردید نسبت به قدرت هسته‌ای واقعی اسراییل و اینکه آیا نیروگاه هسته‌ای دیمونا تنها برای مقاصد مسالمت آمیز تأسیس شده است یا خیر و انکار وجود هر نوع سلاح هسته‌ای در این کشور با تأکید بر اینکه توانایی بالفعل ساخت آن در هر زمانی که احساس شود، کشور دیگری سلاح هسته‌ای وارد منطقة خاورمیانه کرده است،‌ وجود دارد، در واقع از چندین جهت متفاوت به امنیت ملی رژیم صهیونیستی کمک می‌کند، زیرا چنین اختلاطی از یک سو به ایجاد یک بازدارندگی فعال در برابر دولتهای عربی وتصمیمات نظامی این دولتها نسبت به این رژیم می‌انجامد و از سوی دیگر با توجه به بیم و هراس اسراییل از تهدید هسته‌ای از جانب ایران، حال چه این کشور به سلاح هسته‌ای دست یابد یا اینکه نیروگاه هسته‌ای بوشهر را هر چه بیشتر از لحاظ کمی و کیفی ارتقا بخشد، منجر به توجه اسراییل به تأکید بر سلاح هسته‌ای به عنوان یک عامل بازدارنده در کل منطقة خاورمیانه می‌شود. البته به نظر می‌رسد، ایالات متحده نیز در این زمینه با اسراییل اشتراک نظر داشته باشد. در این رابطه ایهود باراک در تاریخ ۲۷ دسامبر ۱۹۹۵ تصریح کرد: «ایران در سال ۲۰۰۱ و پس از جذب کارشناس از جمهوری‌های اتحاد جماهیر شوروی سابق، به یک بمب هسته‌ای ابتدایی دست خواهد یافت.» منظور از «بمب ابتدایی» یا «بمب سنگین» همان گونه که بعضی‌ها آن را می‌نامند، بمبی است که از لحاظ حجم بزرگ و از لحاظ نیروی انفجاری نسبتاً‌ محدود است، تقریباً شبیه به اولین بمبهای هسته‌ای که علیه هیروشیما و ناکازاکی در زمانی که فن‌آوری ساخت بمبهای هسته‌ای در ابتدای راه بود، استفاده شد. از این سخنان باراک می‌تواند فهمید که تکنولوژی هسته‌ای اسراییل مراحل ابتدایی را پشت سر گذاشته است.حال با توجه به اینکه کنار گذاردن هر گونه استفاده از تکنولوژی هسته‌ای توسط اسراییل منوط به برقراری صلح جامع و کامل در منطقة خاورمیانه و با حضور ایران، عراق و لیبی می‌باشد، البته همان گونه که شیمون‌پرز گفته است، و ایران نیز در سال ۲۰۰۱ به بمب هسته‌ای دست خواهد یافت، همان گونه که باراک می‌گوید و با توجه به ایدئولوژی و وضعیت سیاسی ایران، حداقل در حال حاضر، به نظر نمی‌رسد همگام با سایر اعراب به برقراری صلح کامل با رژیم صهیونیستی روی آورد، بنابراین اسراییل هرگز از گزینة هسته‌ای خود حتی در آینده دور نیز دست برنخواهد داشت.این رژیم با استفاده از مسئلة تهدید نسبت به توان بالفعل جهت ساخت سلاح هسته‌ای و بدون اینکه اعتراف نماید که چنین تسلیحاتی را در اختیار دارد، موفق شده است که پیشرفته‌ترین سلاحهای متعارف را به دست آورد و گوی سبقت را در مسابقة تسلیحاتی از کشورهای عربی برباید. ایالات متحده نیز چه قبل و چه بعد از جنگ ۱۹۷۳، بر پایة این تهدید اسراییل و به منظور جلوگیری از شروع یک مسابقة تسلیحات هسته‌ای در منطقه، بهترین سلاحها را در اختیار اسراییل قرار داده است. سیاستهای صهیونیستی و کمکهای آمریکایی، پس از اینکه در سال ۱۹۶۸ اولین گروه از فانتومهای اف ـ ۴ از سوی آمریکا به اسراییل فروخته شد و همچنین در سالهای ۱۹۷۴ و ۱۹۷۸ هنگامی که آمریکا موافقت کرد تا جنگنده‌های اف ـ ۱۵ و اف ـ ۱۶ و موشکهای زمین به زمین «لانس» به اسراییل داده شود، تجلی بیشتری یافت. ضمن اینکه در خلال و پس از جنگ دوم خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، آمریکا موشکهای ضد موشک پاتریوت در اختیار اسراییل قرار داد و تا کنون هم انواع و اقسام موشکها و سلاحهای پیشرفته به اسراییل داده می‌شود. در همین زمان، ایالات متحده به خاطر تهدیدها یا به عبارت دیگر بهانه‌ جوییهای اسراییل، موافقتنامه‌های متعددی در زمینة همکاریهای استراتژیک از اوایل دهة هشتاد میلادی و چندین ائتلاف نظامی میان نیروهای مختلف هر دو کشور، منعقد کرده است. نباید فراموش کرد که اعلام رسمی وجود تسلیحات هسته‌ای در اسراییل هرگز به نفع سیاستهای ایالت متحده در منطقه نخواهد بود، زیرا چنین اعلامی،‌تأثیری کاملاً‌ منفی در سیاستهای آمریکا که از دولتهای عربی می‌خواهد به دنبال تسلیحات هسته‌ای نباشند، خواهد گذاشت. و اصولاً همان گونه که مشخص است تحریمهای سختی که از بعد از جنگ دوم خلیج فارس بر عراق تحمیل شده، به خاطر دستیابی این کشور به سلاح شیمایی و بیولوژیک و تلاش در راه به دست آوردن تسلیحات هسته‌ای بوده است. اما با کمال تعجب نه تنها هیچ فشاری بر اسراییل وارد نشده است تا پیمان منع گسترش سلاحهای هسته‌ای را که در تاریخ ۱۲ مه ۱۹۹۵ به صورت ابدی مورد پذیرش قرار گرفته،‌ امضا کند، بلکه حتی به خاطر ممانعت از پیوستن به این پیمان، مورد حمایت نیز قرار گرفته است. به عنوان مثال، رابرت پلیترو، معاون وزیر امور خارجة آمریکا در مسائل خاورمیانه در تاریخ ۲۱ ژانویة ۱۹۹۵ در شهر قاهره اظهار کرد: «هرگز امکان ندارد که به شکلی برابر میان وضعیت مصر و اسراییل در قبال معاهدة منع گسترش سلاح هسته‌ای مقایسه به عمل آورد، زیرا مصر از سوی هیچ کشوری در جهان در معرض تهدید قرار ندارد و به همین دلیل نیازی به سلاح هسته‌ای برای مصر دیده نمی‌شود، در حالی که اسراییل از سوی تمامی جهان عرب در معرض تهدید قرار دارد و به همین دلیل پس از برقرای صلح در منطقه قادر به امضای این پیمان خواهد بود.» بمبهای نوترونی، بمبهای هیدروژنی کوچکی هستند که به جای شکسته شدن هستة اتم در آنها، نوعی اتحاد و ترکیب هسته‌های اتمی در آنها پدید می‌آید. این بمبها پس از انفجار، ۸۰ درصد از انرژی خود را به شکل نوترونهای فعال در می‌آورند که از جرم اشیا مثل تانکها و ساختمانها و …] عبور می‌کند، ۲۰ درصد باقی مانده نیز نیروی انفجار را تشکیل می‌دهد. اگر در ارتفاع ۴۵۰ متری سطح زمین این بمب منفجر شود، تنها نوترون باقی می‌ماند و اشعة متصاعد شده از آن، خاک منطقة خارج از محدودة انفجار را آلوده نخواهد کرد. این کلاهکها در مدت پنج دقیقه پس از انفجار، افراد را فلج می‌کنند و طی ۲۴ساعت از بین می‌برند، افرادی که در شعاع ۱۵ کیلومتری انفجار نوترونی قرار گرفته باشند یا خود دچار بیماریهای صعب العلاج می‌شوند یا فرزندانشان که بعداً به دنیا می‌آیند دچار این گونه عوارض بدخیم خواهند شد.

پایان مقاله اول


شکل و نوع سلاح های اسراييِل

تسلیحات ارتش اسرائیل

یکی از عمده‌ترین کمک‌های ایالات متحده به اسرائیل کمک‌های تسلیحاتی می‌باشدبه‌گونه‌ای که رژیم صهیونیستی همواره از جدیدترین جنگ‌افزارهای آمریکایی سود بردهاست. از مجموع ۴۰۹۵تانک ارتش اسرائیل ۱۵۲۵دستگاه آن و از ۱۵۵۰عراده توپ ثابتنیروی زمینی این کشور ۹۰۶عراده آن آمریکایی است. این وضعیت در توپ‌‌های متحرک،موشک‌اندازها، موشک‌های هدایت‌شونده، ضدهوایی‌ها، هواپیماها، هلی‌کوپترها و … نیزبه چشم می‌خورد و ایالات‌متحده به‌عنوان بزرگترین تامین‌ کننده تسلیحاتی اسرائیلخودنمایی می‌کند. یکی از عمده‌ترین کمک‌های آمریکا به رژیم صهیونیستی کمک‌هایتسلیحاتی است که همواره این رژیم از جدیدترین جنگ‌افزارهای آمریکایی سود می‌برد

واشنگتن از بدو تشکیل رژیم صهیونیستی راهبرد برتری نظامی رژیم صهیونیستی رابه‌عنوان یکی از مهم‌ترین راهکارهای حفظ این رژیم غیرمتجانس تلقی کرده و در این راهکمک‌های نظامی خود را به سوی این رژیم سرازیر کرده است.

سرتیپ ستاد«ابراهیم کاخا» یکی از افسران بازنشسته ارتش لبنان در پژوهشی در این رابطه که درشماره نوامبر ۲۰۰۰مجله «الدفاع العربی» به چاپ رسید به تفصیل انواع سلاح‌هایآمریکایی مورد استفاده در ارتش رژیم صهیونیستی را شرح داده است، به دلیل اهمیت اینمقاله بخش‌هایی از آن در پی می‌آید:

۱٫تسلیحات آمریکایی در نیروی زمینیرژیم صهیونیستیسیستم‌های تسلیحاتی و جنگ‌افزارهای آمریکایی به شکل گسترده‌ایتوسط نیروی زمینی ارتش رژیم صهیونیستی به‌کار می‌رود به‌نحوی که نیمی از تسلیحاتنیروی زمینی ارتش صهیونیستی آمریکایی هستند.

به‌طور مثال [تا تاریخ انتشاراین مقاله] ۳۸درصد از تانک‌ها، ۶۵درصد از نفربرها، ۲۸درصد از توپ‌های ثابت (منظور تمامی توپ‌هایی است که خود حرکت نبوده و برای نقل و انتقال آن‌ها باید یدکشوند) و ۷۲درصد از توپ‌های متحرک ساخت آمریکا هستند.

علاوه بر آنسایت‌های موشک‌های تاکتیکی و سیستم موشک‌های هدایت شونده ضدتانک و هواپیما ودستگاه‌های مراقبت بسیار پیشرفته را باید نام برد.

در زمینه سلاح‌های سبک ومسلسل‌های ساخت آمریکا مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از:

سلاح‌های سبک ومسلسل‌ها:

تفنگ خودکار آمریکایی ۵۶‌/‌۵میلی‌متری از نوع(A M 16) تفنگ نیمهخودکار آمریکای ۶۲‌/‌۷میلی‌متری ازنوع(M 14) موشک‌انداز آمریکایی(M D) از نوع«لو» ۶۶میلی‌متری. مسلسل متوسط آمریکایی «برونینگ» نوع(HB.M.Z). مسلسل سنگینآمریکایی ۷‌/‌۱۲از نوع(M 85) میلی‌متری که بر روی تانک‌ها و نفربرهای آمریکایینصب می‌شوند.

تانک و نفربرهای زرهی اصلی و اساسی:

نیروی زرهی ارتش رژیمصهیونیستی از مجموع ۴۰۹۵دستگاه تانکی که در اختیار دارد حدود ۱۵۲۵دستگاه تانکاصلی آن ساخت آمریکاست نوع تانک‌ها و نفربرهای آمریکایی مورد استفاده در ارتش رژیمصهیونیستی به ترتیب زیرند: ۳۲۵دستگاه تانک از نوع(A.5.M 4 پاتون. ۴۰۰دستگاه تانکاز نوع(M 60) که مشابه تانک‌های آمریکایی «پاتون» است. ۶۰۰دستگاه تانک از نوع(A.1 M60) که نسخه تعدیل شده و پیشرفته‌تر تانک‌های «پاتون» است. ۲۰۰دستگاه تانکاز نوع(A.3 M 60) این تانک نیز نسخه‌ای پیشرفته از تانک‌های قبلی بوده که سیستمفرماندهی آتش پیشرفته‌تر و دستگاهی برای اندازه‌گیری مسافت به‌وسیله لیزر تا ۵۰۰۰متر به‌علاوه رایانه‌ای اتوماتیک و تجهیزات فنی دیگر است.

توپ‌های معمولی:

از ۱۵۵۰عراده توپ ثابت و متحرکی که ارتش نیروی زمینی ارتش رژیم صهیونیستی دراختیار دارد ۹۰۶عراده آن ساخت آمریکاست.در این راستا بیش از نیمی از مهماتتوپخانه‌های متحرک رژیم صهیونیستی به نحوی، ساخت آمریکا بوده و ۲۸درصد ازتوپخانه‌های ثابت نیز همین وضعیت را دارند.تعداد و نوع توپ‌های آمریکایی ارتشصهیونیستی به شرح زیر است:

توپ‌های متحرک:

به طور کلی ۷۹۶عراده. ۵۳۰توپ ۱۵۵میلی‌متری از نوعA.1/A.2 M109 ۲۳۰توپ ۱۷۵میلی‌متری از نوعM110 ۳۶توپ ۲۰۳میلی‌متری از نوعM110

توپ‌های ثابت (یدک شده 

کلا ۱۱۰عراده ۳۰۰توپ۱۰۵میلی‌متری از نوع(M 101) از سری توپ‌های ثابت هارودز است. ۵۰توپ ۱۵۵میلی‌متری از نوع(A1 M114) از سری توپ‌های ثابت هارودز است.

موشک ‌اندازها:

۹سایت موشکی از نوعMILRS ۲۲۷میلی‌متری که یک توپ‌های موشک‌انداز ساخت آمریکااست و قادر به پرتاب موشک‌های (گلوله‌های) دوربرد غیرهدایت شونده هستند و برایتامین پشتیبانی آتش نیروهایی در حجم یک تیپ یا یک لشکر مورد استفاده قرار می‌گیرند. ۲۰سایت موشکی از نوع «لانس» (C Lance MGM 52) که قادر به پرتاب موشک‌های زمین بهزمین است و از سال ۱۹۸۶به ارتش صهیونیستی تحویل داده شده است، هم‌اکنون تیپموشک‌های زمین به زمین «لانس» در ارتش رژیم صهیونیستی موجود است.

تسلیحات موشکی هدایت شونده و ضد زره:

نیروی زمینی ارتش رژیم صهیونیستی از دو نوع سیستمموشکی موسوم به «تاو» و «دراگون» که از جمله سیستم‌های موشکی ساخت آمریکا بوده وضدتانک است، استفاده می‌کنند.از مشخصات این سیستم می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: ۲۰۰سایت موشک‌انداز از نوعTOW BGM 71 که نوعی موشک سنگین ضدتانک است و برای پرتابنیازمند ۷۸۰موشک هدایت شوندهDragon FGM 77، این سلاح بر روی شانه نفر حمل شده وبا تکیه بر یک پایه جلویی کوتاه آماده استفاده می‌شود.

پرتاب کننده‌های غیرارتجاعی:

فقط یک شکل از این‌گونه تسلیحات در اختیار نیروی زمینی ارتش رژیمصهیونیستی است که توپ‌های ۱۰۶میلی‌متریM40 است.ارتش رژیم صهیونیستی از نوعA1 توپ‌های ۱۰۶میلی‌متریM40 به میزان ۲۵۰عراده در اختیار دارد، این توپ‌هاآمریکایی‌الاصل بوده اما با اجازه شرکت سازنده در فلسطین اشغالی تولید شده‌اند.

توپ‌های ضد هوایی:

نیروی زمینی رژیم صهیونیستی از دو نوع توپ‌های ضدهوایی ساخت آمریکا استفاده می‌کند این دو نوع توپ به ترتیب از نوع(M-163) وتوپ‌های فالکون(M-167) است که مهم‌ترین مشخصات آن به ترتیب زیر است: ۳۵عراده توپفالکون از نوع ۱۶۳Vulcan M ۲۰میلی‌متری: این نوع توپ ضد هوایی قدرت تحرک وجابه‌جایی را دارد. ۴۰عراده توپ فالکون ۱۶۷Vulcan ۲۰میلی‌متری: این نوع توپنمونه پیشرفته از سیستم سابق(M-163) می‌باشد و از تمامی توانایی‌های فنی نمونهقبلی به جز قدرت تحرک بهرمند می‌باشد.

موشک‌های ضدهوایی:

نیروی زمینیارتش رژیم صهیونیستی از سیستم(MT1) ساخت آمریکا که یکی از سیستم‌های آمریکایی زمینبه هوا از نوع (چاربال) است استفاده می‌کند. ۴۵سامانه موشکی(MT) هدایت شونده ازنوعChapparal.M 48 A1 در اختیار دارد، سیستم چاربال آمریکایی از دو بخش اصلی تشکیلشده است: اول بخش متحرک آن که یک زره پوش با محور حرکتی زنجیری از نوعM730 بوده ودوم سایت موشکی از نوعM54 است.

موشک‌های هدایت شونده(MT) فردی از نوع(زمین به هوا:

واحدهای زمینی ارتش رژیم صهیونیستی از موشک‌های زمین به هویMT هدایت شونده ساخت هواپیماهایی که با ارتفاع پایین در حال پروازاند شلیک می‌شود، اینموشک‌ها بر روی شانه حمل و مورد استفاده قرار می‌گیرد.صهیونیست‌ها از دو نوع اینسلاح موشکی استفاده می‌کنند: ۹۰۰موشک هدایت شونده از نوع(Eye red) (MT) است که ازروی شانه پرتاب می‌شود. موشک هدایت شونده(MT) از نوع(Stinger) که موشکی سبک وهدایت شونده است و از روی شانع پرتاب می‌شود.

تسلیحات آمریکایی در نیرویدریایی رژیم صهیونیستینظر به خودکفایی ارتش رژیم صهیونیستی در ساخت جنگافزارهای دریایی، ملاحظه می‌شود نیروی دریایی رژیم صهیونیستی کمترین بهره را ازجنگ‌افزارهای آمریکایی برده است.در این راستا تنها دو نوع جنگ افزار خارجی در نیرویدریایی رژیم صهیونیستی وجود دارند، یکی موشک‌های «هارپون» است و دیگری هلی‌کوپترهای«دووین» است. ۱۰۰موشک‌انداز آمریکایی از نوع «هارپون» (Harpoon) دریا به دریا: رژیمصهیونیستی این نوع موشک‌ها را طی دو مرحله در سال‌های ۱۹۸۰و ۱۹۸۱دریافت کرد. ۵فروند هلی‌کوپتر از نوع «دووین» (G.SA 366) برای هدف‌گیری بالاتر از سطح افق: سهفروند از آن‌ها به همراه ناوشکن‌های (ساگرـ۵) فعالیت کرده و به‌طور میانگین بهمراه هر ناوشکن یک هلی‌کوپتر از این نوع می باشد.


مطالب مرتبط
ارسال نظر برای این مطلب

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی
تبلیغات
Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • نظرسنجی
    به نظر شما ایران در چه زمینه نظامی پیشرفت بیشتری داشته است؟




    آیا از سرعت لود سایت راضی هستید؟


    آمار سایت
  • کل مطالب : 135
  • کل نظرات : 11
  • افراد آنلاین : 2
  • تعداد اعضا : 51
  • آی پی امروز : 14
  • آی پی دیروز : 29
  • بازدید امروز : 40
  • باردید دیروز : 77
  • گوگل امروز : 0
  • گوگل دیروز : 0
  • بازدید هفته : 203
  • بازدید ماه : 1,290
  • بازدید سال : 4,853
  • بازدید کلی : 703,714
  • جستجو...
    تبلیغات متنی
     تبلیغات متنی جهت اطلاعات بیشتر کلیک کنید.
     تبلیغات متنیجهت اطلاعات بیشتر کلیک کنید.
     تبلیغات متنیجهت اطلاعات بیشتر کلیک کنید.
    دانلود تولبار ما